Σ' ΑΓΑΠΩ... αλλά θα πω ψέματα.......

Δωμάτιο με θέα σε πισίνα πολυτελούς ξενοδοχείου. Αυτός ακροβατεί ανάμεσα στα 52 και τα 55 του χρόνια. Φυσικά αυτή δεν είναι ηλικία για ακροβατικά, τσίρκα και ζογκλέρ. Κι όμως. Δίπλα του, ξαπλώνει μια τριζάτη εικοσιπεντάρα, με ηλιοκαμένους μηρούς, με σιλικόνη στα χείλη. Φυσικά αυτή είναι ηλικία, αλλά και στάση για ξανθιές



Επιχειρηματίας εκείνος, μοντέλο εκείνη. Τελικά όμως και οι δύο κατέχουν γνώσεις μακροοικονομίας ή έστω στεγνής λογιστικής. Κρίνω ό,τι βλέπω, εντάξει; Αυτός επενδύσεις, αυτή λαϊκός καπιταλισμός. Είναι φανερό ότι υπάρχει σχέση που διατηρείται ωραριακά ανάμεσα σε απογευματινά μίτινγκ της πόλης και τριήμερα της εξοχής, όπου ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές.

Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς πανέξυπνοι άντρες, πιθανότατα «δολοφόνοι» στις δουλειές τους όταν πρόκειται για τι συμφέρον τους, πιστεύουν σε σιλικονάτα «σ’ αγαπώ», πώς πιστεύουν ότι αυτές οι θεές τούς αγαπούν γι’ αυτό που είναι σαν άνθρωποι, όχι για τα λεφτά τους και μόνο.


Βέβαια δεν είμαι μοντέλο για να ξέρω με πόσο γαλλικό εγκεφαλικό άρωμα  έχουν εμποτιστεί οι επιχειρηματίες και γίνονται ακαταμάχητοι στα μοντέλα. Είμαι σίγουρη ότι το ίδιο αναρωτιούνται και οι σύζυγοι των εν λόγω. Οι οποίες σύζυγοι, αφού μετατρέψουν το πρόσωπό τους σε φάμπρικα πλαστικών επεμβάσεων για να αρέσουν στο σύζυγο, τελικά καταλήγουν να αρέσουν αποκλειστικά και μόνο στην αυλή που τις περιβάλλει για να δροσιστεί.

Ένας γνωστός μου, επιχειρηματίας και ο ίδιος, λέει πως οι αληθινά σοβαροί πλούσιοι δεν έχουν καιρό γι’ αγάπη και οι νόμιμες γυναίκες τους δεν έχουν καιρό για σεξ. Η σύζυγος τους είναι απαραίτητη σε καμιά δεξίωση, σ’ όποιο κοινωνικό ξελάσπωμα, τέλος πάντων.

Εννοείται πως και η σύζυγος, ανεξαρτήτως καταγωγής, βαθιάς μεσογειακής ή ανατολίτικης, έχει γίνει κι αυτή ξανθιά. Έτσι θα αντεπεξέλθει στο ύψος των κοινωνικών περιστάσεων, έτσι θα σώσει το στεφάνι της. Είναι μέσα στα καθήκοντά της να διατηρεί το χρώμα. Ως προς τα υπόλοιπα, είναι υπεραπασχολημένη στην καθημερινή υπερκατανάλωση. Μετά παραπονιέται. Το ίδιο κάνει και η σύζυγος του γνωστού μου. Και η φιλενάδα του. Κι όμως, όλες αυτές οι γυναίκες αγαπούν τον πλούσιο μόνο γι’ αυτό που είναι, όχι για τα λεφτά του.

Πιστέψτε με. Καλύτερα, πιστέψτε τις. Αυτοί τις πιστεύουν.

Ποιος το έγραψε, δεν θυμάμαι, αλλά έγραψε: «Ο πόθος μάς κάνει όλους ψεύτες. Όσο κι αν θέλουμε να είμαστε αληθινοί, τίμιοι, σταθεροί, έρχεται η επιθυμία κι εμείς της παραδινόμαστε. Απόλυτα έντιμοι απέναντι της, λέμε ψέματα ακόμα και στον εαυτό μας».

Σ’ αγαπώ αλλά θα πω ψέματα για να μη σε πληγώσω, για να μη σε χάσω, για να σώσω, όχι την υπόσχεση που σου έδωσα, αλλά το προσωπείο της. Σ’ αγαπώ, αλλά θα πω ψέματα για να μη ρισκάρω, για να μη χάσω τον έλεγχο.

Σ’ αγαπώ, όπως αγαπώ το λευκό. Το λευκό του Roll. Που εξαφανίζει τους λεκέδες.

ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΗΣΕΙΣ ΠΑΥΛΟ ΜΟΥ.................

Σε έναν ιδανικό κόσμο θα ήθελα να έχω έναν ξεχωριστό άνθρωπο κοντά μου, ένα φίλο κολλητό για όλη τη ζωή μου. Από μικρή έμαθα ότι οι αληθινοί φίλοι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού και όλοι οι άλλοι είναι γνωστοί, άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν αθόρυβα και αγρατζούνιστα. Είναι κλισέ, όμως έχει απέραντο νόημα και οποίος δεν το έχει νιώσει τον λυπάμαι γιατί δεν έχει γνωρίσει πότε μια τόσο απελευθερωτική αγάπη....

Έναν τέτοιο φίλο γνώρισα και εγώ…….

Στις παρακάτω γραμμές θα προσπαθήσω να τον περιγράψω όσο καλύτερα μπορώ…..  

Ο φίλος μου είναι  χαρούμενος, χαμογελαστός κι αισιόδοξος. Το παραδέχομαι, έχω πολλές μίζερες στιγμές και πάντα μου φταίνε η δουλειά, ο καιρός, τα λεφτά, ο χρόνος, το κράτος, οι άλλοι, ο εαυτός μου.
Αυτός ο φίλος μου είναι ανοιχτό βιβλίο, με το που τον ακούω καταλαβαίνω αν είναι ενθουσιασμένος, πιεσμένος, τσαντισμένος ή απλώς κουρασμένος. Βέβαια κι αυτός αντιλαμβάνεται αμέσως αν έχω κάτι και ότι κι αν τον απασχολεί σπεύδει να συζητήσουμε τα δικά μου, να με κάνει να νιώσω καλύτερα, να με συμβουλέψει.  

"Βρε χαζό, εγώ είμαι ο ψυχολόγος, πες μου τα δικά σου να σε φλομώσω στη θεωρία, μπορεί να βιάστηκες, να υποχώρησες άδικα, να περνάς φάση, να ξέσπασες. Στο τέλος τέλος, δε πα να χαθούν όλα; Πάμε μια εκδρομή, ……….."

Ακόμα κι αν δεν τον βλέπω τόσο συχνά το φίλο αυτό δε με πείραζει, γιατί το δέσιμο θα είναι τόσο μεγάλο που κάθε φορά είναι σαν να μη πέρασε ούτε μέρα. Και πάντα έχουμε τόσα πολλά να πούμε που δε μας φτάνει ο χρόνος.

Με τις μουσικές επιλογές του φίλου μου έχω ταξιδέψει στα πιο απίστευτα μέρη…

Πάντα φροντίζει τους φίλους του, και τους καλούς και τους κακούς. Το γιατί δεν το ξέρω, αλλά κατάλαβα ότι μια αγνή ψυχή έχει χώρο για όλους, διότι συγχωρεί, ελπίζει και λαχταρά να ζήσει κάθε δευτερόλεπτο. Ζηλεύω που και που, μακάρι να ήμουν τόσο ελεύθερο πνεύμα και να με αγαπούσαν όλοι όπως το φίλο μου αυτόν.

Σε έναν ιδανικό για μένα κόσμο αυτός είναι ο φίλος μου, ο δικός μου ΦΙΛΟΣ, ο δικός μου ΛΟΥΣΤΡΑΚΟΣ ο δικός μου ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Να τα εκατοστήσεις Παύλο μου!!!!!!

Υ.Γ Το παρακάτω βίντεο το δημιουργησα με πολύ αγάπη για έσένα που απλά ΕΙΣΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ....... 

 

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΣΧΗΜΑΤΑ ΥΠΟ ΣΚΙΑΝ

Η ώρα είναι δύο το μεσημέρι και γω στην αντηλιά με χάρη. Παρακολουθώ την παρέα μου στην  παραλία. Ζει στιγμές αποποινικοποιημένης αδράνειας. Παρακολουθώ τους αγνώστους. Παίρνω μάτι από την κλειδαρότρυπα του καλοκαιριού. Ο θρίαμβος του μάρκετινγκ. Λουόμενοι που εξαργύρωσαν τα κουπόνια των εφημερίδων σε εποχιακά είδη, πελάτισσες παρεό, καπέλων, αρωμάτων, μαγιό, τσάντας, που στις ειδικές έρευνες των περιοδικών θα εγγραφούν ως αναγνώστριες. Εικονική πραγματικότητα. Πολύχρωμα πολαρόιντ τα μάτια μου, από διαφημιστικά σποτάκια επιβεβλημένης ξεγνοιασιάς με 25 δείκτη προστασίας. Η πραγματικότητα.

Κάποτε όλα αυτά τα σνόμπαρα. Τότε βάφτιζα τους κανονικούς ανθρώπους target groups πολυεθνικών με τηλεκατευθυνόμενες επιθυμίες. Τώρα σχεδόν τους ζηλεύω. Λάθος. Τους αποδέχομαι. Ο κυνισμός που εξαφάνισε την αθωότητα και από εκείνους και από εμένα επιτρέπει σε όλους μας την ανοχή και τη συνύπαρξη. Τα in και τα out ανθρώπων και ζωής που όλοι λανσάρισαν την περασμένη δεκαετία έχουν μείνει σκιά του εαυτού τους. Το κράξιμο πρέπει να αφιερώνεται πια αποκλειστικά στους πολιτικούς και στους μεγαλοεργολάβους πάσης φύσεως. Και αυτό είναι δουλειά των εφημερίδων. Εμείς πρέπει να ακολουθούμε τη Λογική της Ασάφειας, άλλως Fuzzy Logic. Αυτή την καταπληκτική λογική που επιτρέπει στο πλυντήριό σας να μην πλένει μόνο στο ζεστό και στο κρύο, αλλά να προσαρμόζει τη θερμοκρασία και το χρόνο πλυσίματος ανάλογα με το είδος του υφάσματος και το πόσο βρόμικο είναι το ρούχο. Και αν όλα αυτά τα μπορεί το ωραίο μου πλυντήριο, γιατί να μην μπορώ κι εγώ; Τουτέστιν, λίγο συμβιβασμό στις αποφάσεις. Έτσι κι αλλιώς, ότι κορόιδεψα το λούστηκα. Τα «εγώ ποτέ» που είπα ακυρώθηκαν από τα «εγώ πάντα» που άκουσα.

Η ώρα είναι τρεις το μεσημέρι κι εγώ εδώ, παρατηρητής από καρέκλα παραθαλάσσιου καφενείου. Παρακολουθώ την παρέα μου, που απλώς ξεμουδιάζει αλλάζοντας πλευρό. Είναι το μέγιστο της αθλοπαιδιάς που τους επιτρέπει η καλοκαιρινή τους διάθεση. Παρακολουθώ το νεαρό ζευγάρι που πάρκαρε. Μέχρι να φτάσει στην παραλία πέρασε ένα τέταρτο. Ομπρέλες, πάνες-βρακάκια, καπέλα, πορτ μπεμπέ, πιπίλες, μουσικό κουτί, περιβραχιόνιο με ήχους, θερμός, με λίγα λόγια, ένα lifestyle μωρού τεσσάρων μηνών ξεφορτώθηκε από το αυτοκίνητο. Εγκαταστάθηκαν στην αμμουδιά με την ταχύτητα συντονισμένου πολιτισμού, πράγμα σπάνιο, και τη γλύκα ερωτευμένου ζευγαριού που εξελίσσεται σε οικογένεια, πράγμα ακόμη σπανιότερο. Εκείνη μιλάει στο μωρό συνέχεια. Του μιλάει κανονικά, όχι με τα «νιανιά», που έτσι κι αλλιώς απαγορεύουν οι σύγχρονες παιδαγωγικές μέθοδοι. Εκείνος του μιλάει λιγότερο, πιο πολύ παίζει μαζί του. Έχω την εντύπωση ότι οι άντρες αγαπούν τα παιδιά τους μετά τους πρώτους έξι μήνες της ζωής τους. Τόσο κρατάει η αντρική εγκυμοσύνη. Κυοφορούν την ιδέα. Όταν το μωρό γίνει παιδί, αρχίζουν να νιώθουν την οικειότητα της επαφής. Οι γυναίκες έχουν το πλεονέκτημα εννέα μηνών πραγματικής κυοφορίας και ό,τι αυτή συνεπάγεται. Όταν φτάσει η στιγμή, φέρονται σαν έτοιμες από καιρό. Είναι; Η ώρα είναι τέσσερις, αλλά έχω χάσει τη μέρα. Η παρέα μου επιδεικνύει ασυνήθιστη κινητικότητα. Εμένα, όμως, τα κλασικά εικονογραφημένα του παραπέρα οικογενειακού δικαίου μονοπωλούν το ενδιαφέρον μου.

Δύο φίλες, τριάντα και κάτι, είναι απορροφημένες από τη συζήτησή τους. Τα παιδιά τους παίζουν με τα κουβαδάκια. Οι σύζυγοι λείπουν στις δουλειές τους. Ένας φίλος παλιά έλεγε ότι, όταν δυο γυναίκες μιλούν με τόσο πάθος η μια στην άλλη, σίγουρα μιλούν για άντρες και σεξ. Δεν ισχύει. Υπάρχουν και οι ευκαιρίες στις εκπτώσεις. 

Ζουμάρω στο αντιηλιακό, τρεις πετσέτες πιο πέρα. Της το απλώνει στην  πλάτη. Θα του ζητήσει να φέρει κι ένα μπουκάλι νερό, αλλά αυτός βαριέται. Νωχέλεια, γουόκμαν, γυαλιά ηλίου, κορμιά Baywatch.

Κανονικοί άνθρωποι.

Σχήματα οικεία.

Ένα τρίγωνο: μπαμπάς, μαμά, παιδί.

Ένα τετράγωνο: μαμά, παιδί, φίλη μαμάς, το παιδί της.

 Μια ευθεία: ένα ερωτευμένο ζευγάρι.

Ένα πολύγωνο: η παρέα μου.

Η κυλιόμενη γεωμετρία της ζωής μας.

Τσακίζω στις αιχμές, βουλιάζω στις καμπύλες.

Μέχρι το οριστικό σχήμα.

Κύκλος.

Τέλος.

ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΗΣΕΙΣ BLUE......

Η  γνωριμία  μου με τον Blue ξεκίνησε πριν 3 χρόνια περίπου μέσω τηλεφώνου….Στην αρχή η σχέση ήταν αυστηρά επαγγελματική σιγά σιγά όμως η επικοινωνία άρχισε να γίνεται πιο συχνή και οι συζητήσεις όλο και πιο προσωπικές….Μου κέντρισε  το  ενδιαφέρον η προσωπικότητα του  και επιδίωξα να τον γνωρίσω από κοντά…Ευτυχώς δηλαδή γιατί έτσι φτάσαμε στο σήμερα….Προσωπικότητα συγκλονιστική! .Αποτέλεσμα; Γεννήθηκε μια φιλία μοναδική.

Η φιλία μου με τον Blue είναι μια φιλία  χωρίς ιδιοτέλεια. Χωρίς υλικές ή άλλου είδους απολαβές ή προσδοκίες. Το μόνο που λαχταρά αυτή η σχέση είναι τη συντροφιά του αλλού. Την αγάπη και το σεβασμό του. Δεν απαιτεί συμβάσεις αλλά λειτουργεί με αυθόρμητη ανταπόδοση των συναισθημάτων και από τις δύο πλευρές.

Η ευτυχία του Blue   είναι εξίσου σημαντική με τη δική μου και αποτελεί προσωπική μου επιδίωξη. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που ξέρω ότι θα είναι δίπλα μου ό,τι και αν συμβεί και θα είναι εκεί για όσο χρόνο κι αν πάρει. Και το ξέρω γιατί είναι αυτονόητο και για εμένα ότι θα βρεθώ δίπλα του όταν με χρειαστεί. Πρόκειται για τον άνθρωπο που δε θα μου πει πράγματα για να μου  χαϊδέψει τα αυτιά, αλλά δεν θα μου πει και κάτι με σκοπό να με πληγώσει. 

Με τον Blue  έχουμε  τις ίδιες πάνω-κάτω ηθικές αρχές και αξίες. Εκπέμπουμε  στο ίδιο μήκος κύματος. Ταιριάζουν τα χνώτα μας  που λένε και εκεί που υπάρχουν διαφορές είναι τα σημεία στα οποία έρχεται ο ένας να συμπληρώσει τον άλλον. Είναι εκεί όπου η ύπαρξη του ενός συμπληρώνει τα κενά της ύπαρξης του άλλου, κάνοντας τον καθέναν από τους δύο να αισθάνεται ολοκληρωμένος.

O Blue είναι ο άνθρωπος που μου άνοιξε την πόρτα της Blogοσφαιρας δίνοντας μου την ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους μοναδικούς με τους οποίους μοιράζομαι τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου αλλά πάνω από όλα ανθρώπους με τους οποίους περνάω καλά και μου δίνουν την δύναμη να εξελίσσομαι συναισθηματικά και να μην βαλτώνω από την πεζή καθημερινότητα. 

Ο Blue  είναι  αληθινός φίλος, συνοδοιπόρος μου, όχι μόνο στις εύκολες και ευχάριστες στιγμές, αλλά επίσης στις αναπόφευκτες περιόδους θλίψης και δυσκολίας

Ευτυχώς που έχω  την ευκαιρία αλλά και  την ευλογία να ζω   μια τέτοια φιλία με έναν τόσο ξεχωριστό άνθρωπο τον Blue μου….

Να είσαι πάντα καλά αγαπημένε μου φίλε…σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για ότι έχεις κάνει για εμένα …….σου εύχομαι  πάντα να γιορτάζεις τα γενέθλια σου με  ανθρώπους που σε αγαπάνε και αγαπάς… 

YOU ARE MY BEST FRIEND .........αφιερωμένο με όλη μου την αγάπη!!!

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ….......

         

       Δεν ξέρω άλλα όσα και να πω, όσα και να σκεφτώ, όσα και αν γράψω…όσα και αν νιώθω, αν θα είναι ποτέ αρκετά.

       Για τον πατέρα μου…..

       Ποτέ πριν από το θάνατό του δεν είχα σκεφτεί ότι ένας θάνατος θα δημιουργούσε ένα κενό που δεν θα γέμιζε ποτέ.

       Είναι ίσως γιατί ήταν η προσωποποίηση της γαλήνης….της προσφοράς…της ασφάλειας….

        Πάντα κοντά, πάντα πρόθυμος, με το τσιγάρο μόνιμα στο στόμα…καθισμένος στη βεράντα …να γεύεται την οικογένειά του….

        Ήταν ένας σπάνιος συνδυασμός αριστοκράτη-bon viveur και καλού Σαμαρείτη με πολλούς και πιστούς φίλους. Λίγο πριν φύγει τον ρώτησα μια μέρα «αν γυρνούσες το χρόνο πίσω τι θα άλλαζες στη ζωή σου;» Μου απάντησε στοχαστικά «Θα αγαπούσα περισσότερο τους ανθρώπους». Αυτόματα ό,τι σε υλικό μου είχε κληρονομήσει μου φάνηκαν μια ασήμαντη κουκκίδα. Κράτησα τα λόγια του σαν την πιο πολύτιμη κληρονομιά που όσο την εξαργυρώνεις  τόσο πλουτίζεις. Γιατί αγαπώντας συγχωρώ και συγχωρώντας γαληνεύω και εξελίσσομαι.

         Ο θάνατος του με έκανε να αλλάξω τελείως στάση ζωής. Ξέρω πως κάποια πράγματα πιθανόν να μην είχαν συμβεί αν δεν πέθαινε, αλλά δεν μπορώ να είμαι και  σίγουρη.

         Προσπάθησα και προχώρησα στη ζωή μου όμως 6 χρόνια μετά είναι ακόμη για εμένα ζωντανός μέσα από τις αναμνήσεις που (ευτυχώς) φρόντισε να είναι πάρα πολλές…και το σημαντικότερο είναι καλές όλες….

        Πόσο τυχερή αισθάνομαι που πρόλαβα να του πω χιλιάδες φορές πριν φύγει πόσο πολύ τον αγαπώ….

         Αυτός μου το έδειχνε μια ολόκληρη ζωή…..

        Τελικά αν υπάρχει παράδεισος φτιάχτηκε για ανθρώπους σαν τον πατέρα μου που αν και μου  λείπει εδώ στη γη,  ξέρω ότι μια μέρα θα είμαστε και πάλι μαζί για ένα νέο ταξίδι……..

ΥΓ:      Στη μνήμη του  πατερά μου που  "έφυγε"στις 3/5/2006

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΚΟΡΜΙ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ!

       Δεν ξέρω τι σημαίνει για σας υγιεινή διατροφή, πάντως για μένα σημαίνει οτιδήποτε τρως πριν από την ημερομηνία λήξης του. Με τέτοιες απόψεις βέβαια, σηκώνεσαι ένα ωραίο πρωί, κατεβάζεις τις κουρτίνες και, αντί να τις στείλεις στο καθαριστήριο για τα δέοντα, καλύπτεις τους καθρέφτες του σπιτιού, μπροστά από τους οποίους περνούσες όλο το προηγούμενο εξάμηνο σφυρίζοντας αδιάφορα, ενίοτε δε και κλέφτικα.  Το φερμουάρ που δεν κλείνει και η φούστα που σφηνώνει γοφών και γοφών εκατέρωθεν είναι δύο προβλήματα που πρέπει να λύσεις αμέσως. Όμως το μόνο που μπορείς να κάνεις αμέσως είναι να βάλεις μια φωτογραφία της Σάρον Στόουν στην πόρτα του ψυγείου. Αυτό είναι το πρώτο στάδιο μιας απόφασης που πρέπει να πάρεις και το ξέρεις. Αυτό το στάδιο είναι λίγο μελαγχολικό. Τόσο, που καμιά φορά δεν περνάς ποτέ στο δεύτερο στάδιο της απόφασης και μένει η φωτογραφία της Σάρον με καρέ μαλλιά στο ψυγείο μήνες. Τόσους, που η Σάρον έχει κόψει πια τα μαλλιά της κοντά και έχει αρχίσει να τα ξαναμακραίνει.

       Το δεύτερο στάδιο είναι να σταματάς στις σελίδες των γυναικείων περιοδικών. Εκεί που κατοικούν οι ιδανικές γυναίκες. Δεν σε νοιάζει το όνομά τους, εσύ μόνο το κορμί τους θέλεις, διαστάσεων 90-60-90. Πρέπει να μάθεις να τις κοιτάς προσεκτικά. Να καταλάβεις ότι κι αυτές θα ήθελαν να φάνε μια στραπατσάδα με χοντρό μακαρόνι και μπόλικο κεφαλοτύρι , να πιουν λευκό κρασί,  να ολοκληρώσουν το γεύμα τους με σουφλέ σοκολάτας, αλλά δεν το έκαναν. Έφαγαν ένα μαρουλόφυλλο και για επιβράβευση το κορμί τους φιλοξενείται στις σελίδες πέρα από τη μέση του περιοδικού.

       Το τρίτο στάδιο είναι να τηλεφωνήσεις στις γνωστές σου που πηγαίνουν γυμναστήριο τα τελευταία έξι χρόνια. Και μόνο που κάνεις το τηλεφώνημα είναι σαν να έχασες δύο κιλά. Μαθαίνεις τα πάντα για τα όργανα, τι κάνουν στους κοιλιακούς, τι δεν κάνουν στους γοφούς και τούμπαλιν, ακούς ευλαβικά και σημειώνεις. Στο τέλος αντιλαμβάνεσαι ότι δεν έχεις ούτε μια ώρα να διαθέσεις στο γυμναστήριο για τις επόμενες είκοσι μέρες –εδώ βενζίνη δεν προλαβαίνεις να βάλεις και γι’ αυτό παίρνεις ταξί- τέλος πάντων, ζητάς φαξ με είδη διαδρόμων και τιμές, για να αγοράσεις έναν, να τον βάλεις απέναντι από την τηλεόραση, και να γυμνάζεσαι πουρνό πουρνό παρέα με τους πρώτους τίτλους των εφημερίδων που διαβάζουν στις πρωινές εκπομπές.

       Το τέταρτο στάδιο είναι το πιο δύσκολο. Πρέπει να κάνεις δίαιτα. Δηλαδή, πρέπει να κόψεις το φαγητό, δηλαδή όχι μόνο δεν πρέπει να τρως αυτά που σου αρέσουν, δεν πρέπει να τρως, τελεία και παύλα. Αυτό τώρα θέλει φοβερή δύναμη και αποφασιστικότητα. Θέλει, ας πούμε, να μην είσαι μεσογειακός τύπος. Γιατί εδώ στη Μεσόγειο, τους μισούς μήνες το χρόνο, βγάζουν τραπεζάκια έξω. Συνήθως πάνω σ’ αυτά τα τραπεζάκια σερβίρονται απίθανα πράγματα, όλα θερμοδιφόρα, κι όλα σε κάνουν να λες «τι ωραία που είναι η ζωή, βρε παιδιά, με τα θαλασσινά μας, τις πίτες μας, τα σαγανάκια μας, τα κρασιά μας» κ.ο.κ. Κι εσύ καλείσαι να τα ξεχάσεις όλα αυτά και να θυμάσαι μόνο τα δύο πρώτα στάδια της απόφασης, το παλιοφερμουάρ σου, το φόρεμα που άφησες στη βιτρίνα γιατί δεν σε έπαιρνε να το πάρεις, και κυρίως αυτή την καταπληκτική τύπισσα στο διπλανό τραπεζάκι έξω, που θα ήθελες να ήταν μέσα, μα εντελώς μέσα στο σπίτι της, και να μην κυκλοφορεί με τέτοια πόδια έξω.

        Πέμπτο στάδιο απόφασης δεν υπάρχει. Πρέπει να περάσεις στην πράξη. Επειδή όμως έπρεπε να είχες περάσει τουλάχιστον έξι μήνες πριν και όχι την τελευταία στιγμή, τελικά δεν κάνεις τίποτα. Μα γιατί αργεί αυτός ο σερβιτόρος  που θα μου έφερνε τη σοκολατίνα με φράουλα;

       Δύσκολη εποχή το καλοκαίρι για αναζητήσεις . Και μπρούμυτα και ανάσκελα.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΟ ΓΟΒΑΚΙ 

ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑΣ

«Έστιν ουν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης…» Δεν θυμάμαι παρακάτω, όμως θυμάμαι ότι δεν ήμουν στην Επίδαυρο, αλλά πρώτο τραπέζι πίστα και πάνω απ’ το κεφάλι μου χόρευαν κάτι καλλονές με κάτι κοθόρνους να, μέγεθος έχοντας τουλάχιστον δύο νούμερα μεγαλύτερο από το κανονικό.

       Εν αρχή ην η διευκρίνησις. Η νέα γενιά των Ελληνίδων είναι μαζί με τις Ισπανίδες οι ωραιότερες γυναίκες της Ευρώπης. Δε λέω του κόσμου επειδή έχει ήδη ανακαλυφθεί η Λατινική Αμερική κι επειδή είμαι ανώτερος άνθρωπος. Χωρίς σχόλια, ελπίζω, συνεχίζω. Αυτές λοιπόν οι κούκλες της μεταπολιτευτικής Ελλάδας βαδίζουν στη μεταμοντέρνα εποχή του πλανήτη Μόδα με απαράδεκτα παπούτσια. Τέρατα χοντροκοπιάς, κακογουστιάς και, τάχατες, 70’ς are back! Μην τρελαθούμε. Επτά επί Θήβας are back!

       Κι αυτό όφειλαν να το ξέρουν οι απανταχού fashion δικτάτορες. Οι κοθόρνοι ήταν ιn στις αρχαίες τραγωδίες. Π.Χ. M.Χ. είναι απλώς τραγωδίες. Η τάση που προβάλλει το XS από κορυφής μέχρις αστραγάλων, επιβάλλει και το XXL από αστραγάλων μέχρις ονύχων.

      Σόρι, παιδιά, αλλά αυτό εγώ το λέω ρατσισμό. Αυτές οι δολοφονικές πλατφόρμες δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τη φυλετική ισότητα των Doc Martins ούτε με την άνεση των Nike-Just do it! Εντάξει, στη μια περίπτωση ακούς την ιαχή «Αέρα!» από το Αλβανικό Έπος και στην άλλη ακούς τον ύμνο των Ολυμπιακών Αγώνων. Τα ξυλοπόδαρα όμως απευθύνονται αποκλειστικά σε γυναίκες-θύματα της μόδας ή γυναίκες-θύματα του έρωτα ενός ορθοπεδικού. 

.      Ανατροπή θέλουν να κάνουν τα κορίτσια ενδυματολογικώς δια του υποδήματος, με γεια τους, με χαρά τους. Μη σηκώνεσαι όμως, ολόκληρη γυναίκα, να χορέψεις τσιφτετέλι –και ό,τι συνεπάγεται σημειολογικώς και ως τεστ αισθησιασμού του αρσενικού κοινού σου- σαν παπουτσωμένος γάτος. Εκτός κι αν είσαι μέλος της οργάνωσης Η Μόδα στη Υπηρεσία του Γέλιου. Τότε ζήτα και εκπομπή στο MTV. Εκεί θα εκτιμήσουν το χιούμορ σου. Στη δική μας τηλεόραση, όσες φορούν αυτά τα τέρατα, τα φορούν περήφανα και σοβαρά. Για να κάνουν τέρατα. Πάντα περήφανα και πάντα σοβαρά.

      Τα κάτω άκρα και ειδικότερα τα πέλματα είναι μια περίεργη ιστορία. Αν δεν ήταν, δεν θα είχε εφευρεθεί το αισθησιακό γοβάκι της Σταχτοπούτας, πρώτο φετίχ για κάθε παιδικό μυαλό. Τα πόδια είναι εκεί και είναι για να περπατούν. Κατ’ αρχήν. Είναι απολύτως χρηστικά με έναν απολύτως μπανάλ τρόπο, τελείως άλλο από τον τρόπο των χεριών, ας πούμε. Δεν μπορείς, δηλαδή, να περιμένεις τα αστεία δάχτυλα των ποδιών να είναι τόσο έξυπνα όσο τα δάχτυλα των χεριών. Και ούτε κατά διάνοια τόσο «ομιλητικά». Τα πόδια περιμένουν απο μας να τα προβάλουμε είτε ως σέξι είτε ως όποιος αντέξει. Να χορέψουμε σαν θεές ή να βαδίσουμε σαν πάπιες. Το παπούτσι είναι το μέσον. Από τη γόβα σκέτη, μέχρι τη γόβα στιλέτο, από τις μπαλαρίνες μέχρι τα πέδιλα, εμείς καθορίζουμε το μήνυμα. Επειδή τα πόδια πρέπει να σηκώσουν το βάρος της διαδρομής μιας ζωής, θέλουν και χάδια. Το παπούτσι είναι φετίχ. Φορέστε ένα πασούμι, για παράδειγμα, και βάζω στοίχημα πως ο μισός εγχώριος αντρικός πληθυσμός θα θέλει να ζήσει μαζί σας τις «Χίλιες και μια νύχτες» σε φαστ φόργουαρντ. Όχι, ο άλλος μισός δε θέλει πλατφόρμες. Φορέστε τες και μετά αφήστε να τρέχει η μοναξιά μέσα απ’ τα μάτια σας.

      Αν υιοθετήσουμε τη θεωρία που λέει ότι ο κόσμος προχωράει και εξελίσσεται και μέσα από τα ρούχα που φοράμε, τότε οι τάσεις είναι τρομακτικά αποκαλυπτικές. Έχουμε χάσει την επαφή με τον αφαλό μας. Είναι κανείς εκεί; Απουσιάζει η αισθητική όχι με την έννοια του tres-tres chic, mon cherie, αλλά με την έννοια του πολιτισμού. Και για να γίνω πιο σαφής, αν όλα τα παπούτσια ήταν ίδια, η λέξη τσόκαρο δεν θα ήταν βρισιά.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΞΕΡΩ ΚΑΝΩ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ

ΞΕΡΩ-ΚΑΝΩ-ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

 

     Είναι Κυριακή πρωί .Από το παράθυρο της κουζίνας χαζεύω μια άγνωστη συνομήλική μου να εξοπλίζει το αυτοκίνητό της με εκδρομική εγρήγορση. Μπορώ να φανταστώ όποια ιστορία θέλω για πάρτη της, μπορεί να γίνει η ηρωίδα μου για τις τρεις πρώτες γουλιές καφέ, Xtra strength φίλτρου από καφεκοπτείο – οι αρωματικές ποικιλίες καφέ προυποθέτουν χρόνο για απολαύσεις, προσεχώς η απόλαυση είναι το σύνθημα που αναβοσβήνει αυτή την εποχή στο μυαλό μου.

Déjà vu είναι η σκηνή που μόλις περιέγραψα. Πέντε μήνες πριν, σ’ αυτή ακριβώς τη θέση, με αυτή περίπου τη γεύση στο στόμα, κατέληγα στο συμπέρασμα ότι η μοναξιά αυτή καθαυτή δεν αποτελεί μοιραία διάγνωση. Ο φόβος της μοναξιάς είναι η ασθένεια. Μοναδικός τρόπος ίασης η γνώση. Ποιός είσαι, τι νιώθεις και γιατί, τι θέλεις από σένα, από τους άλλους. Αν γνωρίσεις τον εαυτό σου και τον  αγαπήσεις, αγαπάς τη ζωή, είπα. Κατάπια μια γερή δόση σπανάκι και, ως θηλυκός Ποπάι, απεφάνθην: Η μοναξιά δεν είναι εχθρός, είναι σύμμαχος. Άστραψα και βρόντηξα.

     Πέντε μήνες αργότερα, δηλαδή σήμερα, δηλαδή τώρα, στη δεύτερη κούπα καφέ, η άγνωστη συνομήλικη που χάζευα από το παράθυρο είχε φύγει. Δεν υπάρχουν πια δόγματα, οι θεωρίες κολυμπούν στο κεφάλι μου – ποια θα φτάσει πρώτη στην ακτή δε με νοιάζει, ποια είναι το σωσίβιο θέλω να ξέρω. Είμαι τριάντα και κάτι. Μια ηλικία μπουκιά και συχώριο για τα μίντια, για τις διαφημιστικές εταιρείες, τις εταιρείες καλλυντικών, ταξιδιών, τη βιομηχανία μόδας, τα ινστιτούτα καλλονής, αισθητικής, πλαστικής χειρουργικής. Οι ορμόνες μου παλεύουν με τα όνειρά μου .

     Ξέρω, κάνω, σκέφτομαι. Τρία ρήματα που καθορίζουν τη ζωή. Ξέρεις μέχρι τα είκοσι-κάτι σου. Κάνεις μέχρι τα εξήντα σου. Και σκέφτεσαι (τι θα έκανες αν ήξερες) μετά. Είμαι τριάντα και κάτι. Υποτίθεται ότι είμαι στην ηλικία του «κάνω». Και με διαδικασίες πρόσω ολοταχώς. Τότε, γιατί σκέφτομαι συνέχεια αν ξέρω τι κάνω;

     Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Κάθε (μεγάλη) απόφαση τη χρειάζεται. Όπως ακριβώς και ο (ανώδυνος) τοκετός. Και οι δύο παρενθέσεις το κατ’ ευφημισμόν σχήμα θέλουν να ενισχύσουν. Είμαι τριάντα και κάτι και ξέρω πια πολύ καλά αυτό που υποψιαζόμουν εδώ και χρόνια. Τις μεγάλες αποφάσεις δεν τις παίρνεις εσύ. Τις έχουν πάρει κάποιοι άλλοι κι εσύ απλώς πρέπει να ξέρεις πότε θα πεις το «ναι» ή το «όχι». Ωσεί παρών στα μεγάλα, μετράς τα καθημερινά εντελώς παρών. Οι αντοχές σου αρχίζουν να τσεκάρονται, στην καλύτερη περίπτωση, από τη στιγμή που κλειδώνεις την εξώπορτα του σπιτιού σου και σκας μύτη στον αγώνα για τον άρτον ημών τον επιούσιον.

     Μην ανησυχείτε. Δεν είναι τίποτα πολύ σοβαρό. Ένα ακόμα face in the crowd είμαι κι εγώ.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ τον ΑΝΤΡΑ ή τη ΓΥΝΑΙΚΑ

 ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ 

 τον ΑΝΤΡΑ ή  τη ΓΥΝΑΙΚΑ!

Την περασμένη εβδομάδα για κάποιο λόγο που δεν κατάφερα να διευκρινίσω, στο φανάρι λίγο πριν το σπίτι μου είχε τροχονόμο. Το αυτοκίνητο που βρισκόταν μπροστά μου δε σταμάτησε ακριβώς στη διάβαση, αλλά προχώρησε ένα μέτρο παρακάτω, χωρίς όμως να εμποδίζει την κυκλοφορία της διασταύρωσης. Ο τροχονόμος κάνει μια αγανακτισμένη κίνηση στον οδηγό του αυτοκινήτου. Τσεκάρω. Είναι γυναίκα. Μαλλί μακρύ, ταλαιπωρημένο από τις βαφές, σε χρώμα γινωμένου μάνγκο, ντύσιμο πρόχειρο έως λετσέ, ηλικία τριάντα πέντε με σαράντα. Το αυτοκίνητο; Πολύ κυριλέ σε σχέση με την οδηγό του. Volvo 340 GL! Ο τροχονόμος την κοιτάζει μ’ ένα βλέμμα ανάμεσα στο φτύσιμο και στο βρίσιμο και αποφασίζει το καψώνι. Με μια κίνηση του χεριού του, «διατάζει» το αυτοκίνητο να τον πλησιάσει. Γίνεται. Δε σκύβει για να μιλήσει, αλλά αναγκάζει την οδηγό να βγάλει το κεφάλι της από το παράθυρο για να συνεννοηθούν. Μάλλον δεν τα κατάφεραν. Η επόμενη κίνηση δείχνει στο αυτοκίνητο να πάει στο πλάι, , για να μην εμποδίζει εμάς που, όπου να ‘ναι, θα πρέπει να ξεκινήσουμε. Ο τροχονόμος το ακολουθεί με αργά βήματα, δε δίνει πια καμία σημασία στην οδηγό, κατευθύνεται στο πορτ παγκάζ. Βγάζει το μπλοκάκι του, το ακουμπά στο καπό και ψάχνει για στιλό. Η γυναίκα, όλη αυτή την ώρα, δεν βγήκε από το αυτοκίνητο καθόλου. Όσο για μας, σφύριξε και φύγαμε. Τα πήρα. Στοίχημα πως, αν ήταν στο τιμόνι σαραντάρης με κουστούμι Hugo Boss από τον Καρούζο, δεν θα ‘τρεχε τίποτα.
Δύο μέρες αργότερα, είμαι καλεσμένη σ’ ένα πάρτι που δεν είναι πάρτι. Κανείς δε χορεύει .Τέλος πάντων, όπως συνήθως συμβαίνει στις περιπτώσεις που βρίσκονται είκοσι πέντε άνθρωποι γνωστοί ανά πεντάδα, άγνωστοι στους υπόλοιπους είκοσι, δημιουργήθηκαν πηγαδάκια. Πέντε για την ακρίβεια. Δίψασα και, επειδή έχω πόδια, σηκώθηκα να πάω στην κουζίνα. Το σπίτι δεν ήταν το αρχοντικό του Μοριά, και τα άλλα απλωμένα πόδια που συνάντησα στο διάβα μου κάπως έπρεπε να τα υπερσκελίσω. Χρειάστηκε να πω «συγνώμη», για να περάσω, σχεδόν σε όλα τα αντρικά πόδια. Οι γυναίκες τα μάζευαν ανακλαστικά, ακόμα κι αν εκείνη τη στιγμή μιλούσαν. Υπάρχει κάποιος οφθαλμίατρος να μου πει αν ο γυναίκες έχουν καλύτερη περιφερειακή όραση από τους άντρες;
Το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μου αρέσκεται στα αρωματικά κεριά, στα ξερά λουλούδια και στα εσώρουχα Victoria’s Secret. Το δεξί ημισφαίριο στέλνει στο σπίτι, για να πλύνει τα πιάτα της, όποια γυναίκα οδηγό κάνει τα φρένα μου να στριγκλίσουν. Όλος ο εγκέφαλος μαζί, όμως, ξέρει τι σημαίνει προκατάληψη όταν τη βλέπει.
Η φάση της εποχής επιβάλλει να μην απορώ όταν βλέπω εξηντάρηδες να κυκλοφορούν με εικοσιπεντάρες. Να μην θυμώνω όταν στους παντρεμένους αναλογεί σχεδόν επιτακτικά μία ακόμη γυναίκα. Και να συμφωνώ απολύτως όταν μια γυναίκα που φωνάζει χαρακτηρίζεται υστερικιά κατίνα, ενώ ένας άντρας που ωρύεται είναι μάγκας και ξέρει να επιβάλλεται.
Η φύση μου αγαπάει τους άλλους άντρες. Εκείνους που δε σε ξεπετάνε στα γενέθλιά σου με μια βιαστικά αγορασμένη ανθοδέσμη από το ανθοπωλείο δίπλα στη δουλειά. Εκείνους που δεν ντύνονται γυναίκες κάθε Αποκριά επί πέντε συνεχείς χρονιές. Εκείνους που σου ανοίγουν την πόρτα να περάσεις, σου ανάβουν το τσιγάρο στα τρία πρώτα ραντεβού, σε περιμένουν να μπεις στο ασανσέρ και μετά μαρσάρουν.
Η θηλυκότητα δεν κρεμάει πάντα δαντελένιες κουρτίνες στα παράθυρα. Ούτε περνάει ώρες με το πιστολάκι στο μπάνιο. Η εφηβεία, ίσως. Η θηλυκότητα πίνει μπίρες, φωνάζει και γελάει δυνατά. Δε θυμώνει πάντα με τα χεράκια στη μέση και με γόβα στιλέτο που ανεβοκατεβαίνει νευρικά μεν, χαριτωμένα δε. Η θηλυκότητα κάτω από τον ήλιο και μαυρίζει και ιδρώνει. Όταν διαθέτει ωραία πόδια φοράει μίνι και καλά κάνει. Δεν σημαίνει ότι απαραιτήτως τα ‘θελε και τα ‘παθε. Όσες θέλουν οι άλλοι να πάθουν κάτι από το μίνι τους είναι αμέσως ευανάγνωστες στην υπόλοιπη κοινότητα. Άσε που η Σάρον Στόουν, που έκανε καριέρα μέσα από το μίνι της, είναι και αγαπημένη μου.
Ότι δεν είμαστε άγγελοι είναι δεδομένο. Γι’ αυτό ο Βασίλης Καρράς κάνει επιτυχία με το «Απορώ», ο Μητροπάνος με τον Λάκη Παπαδόπουλο βάφουν τις κουρτίνες στο χρώμα που μισούσε, όσο για το Γιάννη Πάριο, τι κι άντρας που είναι, φοβάται, φοβάται.
Το ξέρω, δε θα με πιστέψετε, αλλά δεν είμαι φεμινίστρια. Μπορεί και να φταίει ότι πολύ πρόσφατα έμαθα τη διαφορά του Woolite από το Soupline.

Η ΤΕΛΕΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Η ΤΕΛΕΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Όταν δεν είμαι καλά μου αρέσει να περπατάω, ίσως γιατί νιώθω ότι απομακρύνομαι για λίγο από όσα με απασχολούν. Εκείνο το βράδυ-βράδυ της ονομαστικής μου εορτής- μόνο καλά δεν έλεγες ότι ήμουν. Κάτι παθαίνω όταν βομβαρδίζομαι με αναρίθμητα "χρόνια πολλά". Όχι ότι δεν μου αρέσει να μου χαμογελάνε και να λαμβάνω ευχές, αλλά η όλη τυπικότις της υπόθεσης με "χαλάει". Κατεβαίνοντας λοιπόν από το μετρό, αποστρέφομαι χωρίς δεύτερη σκέψη την ιδέα του λεωφορείου μέχρι το σπίτι, γεγονός που ισοδυναμούσε με τριάντα λεπτά περπάτημα(γιατί ναι περπατάω με το πάσο μου).

Δεν βαριέσαι! Η καλύτερη μου! Μπαίνω σε μια κάβα και εφοδιάζομαι με δρακουλίνια. Ο κυριούλης στο ταμείο με κοιτάει παράξενα. Λογικό. Δεν πτοούμαι όμως. Παίρνω τα δρακουλίνια μου και φεύγω κυρία. Ανοίγοντας το σακουλάκι, άνοιξε μεμιάς θαρρείς η κιβωτός των στοχασμών μου. Περίεργο πράμα οι σκέψεις, κυλάνε σαν ποτάμι, μόνο που δεν ξέρεις σε ποια θάλασσα θα καταλήξουν. Σκέφτομαι τι ομοιότητες έχω με ένα σακουλάκι γαριδάκια. Δίνω, δίνω, δίνω, δίνω. Τι δίνω; Αγάπη, ευκαιρίες, κομμάτια ολόκληρα του εαυτού μου και αναρωτιέμαι αν θα υπάρξει κάποια στιγμή που θα είμαι κι εγώ τόσο άδεια όσο αυτό το σακουλάκι στα χέρια μου μόλις το καταναλώσω.

Φτάνοντας κάπου στη μέση της σακούλας καταλήγω ότι το πρόβλημα μου δεν είναι ότι δίνω. Όχι. Το πρόβλημα μου είναι ότι εξιδανικεύω τα πάντα γύρω μου. Εξιδανικεύω το παρελθόν, τους ανθρώπους που με περιβάλλουν, τα θέλω μου, τα όνειρά μου και όσα δεν έχω καταφέρει. Όπως όλοι, δημιουργώ μια άρτια σχηματισμένη εικόνα του κάθε "θέλω" μου στο μυαλό μου. Μια εικόνα τέλεια. Και προχωράω ακολουθούμενη από όλες τις τέλειες εικόνες μου, που αποτελούν το μέτρο σύγκρισης όλων όσων θέλω. Και κάθε φορά που νομίζω ότι κάποιο από τα θέλω μου ανταποκρίνεται στην αντίστοιχη τέλεια εικόνα του μέσα στο μυαλό μου, δίνω ένα κομμάτι της ψυχής μου. Μα η απογοήτευση δεν αργεί να μου χτυπήσει την πόρτα, γιατί φαίνεται τελικά πως το πραγματικό βρίσκεται έτη φωτός μακρυά από το τέλειο. Το δικό μου τέλειο ομοίωμα.

Ίσως είναι προτιμότερο να αποχαιρετήσω τη σκιά του ιδεατού και να πορευτώ μόνη μου. Ίσως το τέλειο είναι δίπλα μου και η σκιά με εμποδίζει να το δω. Ίσως αντί να αναζητώ το ιδεατό, πρέπει να πάρω το πραγματικό και με κάποιου είδους αλχημεία να το κάνω εγώ τέλειο, να το μετατρέψω στο δικό μου χρυσό. Μπορεί το τέλειο να μην χωράει στα καλούπια που εγώ του έχω σχηματίσει κι αυτή η ιδιότητα να το καθιστά τέλειο. Τι μου μένει λοιπόν να κάνω; Να ανοίξω τα μάτια και να χαμογελάσω αφού τελειώσω με τα γαριδάκια!

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΑΛΙΣΒΕΡΙΣΙΑ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ   ΤΑ ΑΛΙΣΒΕΡΙΣΙΑ 

Μετρό. Ένα από τα μέρη στα οποία το μυαλό μου ξεδιπλώνει τις πιο πολύπλοκες σκέψεις του(το άλλο μέρος είναι το ντους). Περίεργο -το ξέρω- αλλά αποτελεί γεγονός. Ίσως φταίει η εικόνα που έχω σχηματίσει μέσα μου για τη ζωή γενικότερα. Είναι ένα τρένο με πολλά πολλά βαγόνια και αναρίθμητους επιβάτες που ανεβοκατεβαίνουν. Συναναστρέφεσαι με πολλά άτομα που είναι στο ίδιο βαγόνι μαζί σου. Δημιουργείς φιλίες, συμπάθειες, αντιπαλότητες. Με κάποιους συνεχίζετε μαζί τη διαδρομή, ενώ άλλους τους προσπερνάς για πάντα ή τους αποχωρίζεσαι για λίγο, μέχρι να ξανασυναντηθείτε συνεπιβάτες σε άλλο βαγόνι.

Γι αυτό μάλλον εμπνέομαι τόσο στο μετρό. Παρατηρώντας τις ανθρώπινες φιγούρες γύρω μου, τις κινήσεις, τις εκφράσεις και τις αντιδράσεις τους ανακαλύπτω κάθε φορά πτυχές του δικού μου εαυτού. Είμαι λοιπόν στην αφετηρία και περιμένω. Δίπλα μου είναι ένας κύριος-αρκετά συμπαθητικός- παρέα με τον σκύλο-οδηγό του. Ένα πανέμορφο ζώο, μικροκαμωμένο, με φουντωτό τρίχωμα και μουσούδα απλά αξιαγάπητη! Του παίρνω την άδεια να το πλησιάσω. Μου λέει ότι το λένε Λέων. Είναι σκέτη γλύκα!! Μπαίνουμε στο βαγόνι και παρατηρώ αυτό το παράξενο ζευγάρι από τη θέση μου. Το σκυλί κοιτά το αφεντικό του στα μάτια. Η αγάπη πλημμυρίζει το πρόσωπο του. Και παρόλο που εκείνος δεν μπορεί να δει την προστατευτικότητα και την αγάπη στα μάτια του φίλου του, είναι φανερό ότι την αισθάνεται! Τυλίγουν το σώμα του με μια απαράμιλλη ζεστασιά που είναι αδύνατον να μην το αισθάνεται!

Το όμορφο ζευγάρι κατεβαίνει και εγώ πρέπει να βρω άλλο αντικείμενο παρατήρησης. Απέναντί μου ένα αγόρι με την κοπέλα του-δεν πρέπει να είναι πάνω από 15 χρόνων σκέφτομαι- είναι σφιχταγκαλιασμένοι ρουφώντας ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Για κάποιον λόγο μου χαλάει την αισθητική να βλέπω ανθρώπους να φιλιούνται περιπαθώς μπροστά σε τόσο κόσμο(get a room ρε παιδιά) ! Μαζί τους είναι άλλος ένας νεαρός και ένα παιδάκι μικρό σε ηλικία. Νομίζω ότι η κοπελίτσα αντιλαμβάνεται ότι τους κοιτάω επίμονα, γιατί δείχνει ελαφρώς ενοχλημένη(απίστευτο πόσο ενοχλητική μπορώ να γίνω ώρες ώρες). Οι δύο νεαροί κατεβαίνουν και απομένει η κοπελίτσα με τον μικρό. Αχά, είναι αδερφός της! Κάθονται και την ακούω να του λέει: "δεν θα πεις τίποτα στον μπαμπά!εντάξει;" και ο μικρός αποκρίνεται χαιρέκακα "θέλω 10 ευρώ και είμαστε εντάξει!" Με το ζόρι συγκράτησα τον εαυτό μου και δεν ξέσπασε σε γέλια.

Έρχεται στο μυαλό μου ένας φιλόλογος που μου έκανε έκθεση στο λύκειο. Είχε κόλλημα με το θέμα των πελατειακών σχέσεων. Το ανέφερε ξανά και ξανά! Όποιο θέμα και να θίγαμε, αυτός κατέληγε στο θέμα των πελατειακών σχέσεων! Όσο περνάει ο καιρός διαπιστώνω ότι είχε δίκιο. Σκέφτομαι τα δύο αντικείμενα μελέτης μου για σήμερα. Ο σκύλος έδειχνε αγάπη στο αφεντικό του. Αγάπη που σε πρώτη όψη μοιάζει ανιδιοτελής. Όμως δεν παίρνει κάτι σε αντάλλαγμα για την αγάπη του; Παίρνει σπίτι, φαγητό. Εντάξει στην περίπτωση της κοπέλας με τον αδερφό της, η ανταλλαγή είναι οφθαλμοφανής, σιωπή έναντι χρημάτων.

Πέρα όμως από τις προφανείς ανταλλαγές στις οποίες ο πράσινος θεός παίζει καταλυτικό ρόλο, έχουμε και το συναισθηματικό αλισβερίσι μεταξύ των ανθρώπων. Εκεί όμως οι κανόνες αλλάζουν, γιατί στο συναισθηματικό "πάρε-δώσε", το "δώσε" δεν είναι συνθήκη αναγκαία και ικανή(που λέμε και στα μαθηματικά). Είναι αναγκαίο να δώσεις για να πάρεις, αλλά το ότι θα δώσεις, δεν σου εξασφαλίζει ότι θα πάρεις. Σε όλες τις σχέσεις λοιπόν εντοπίζεται μια συναλλαγή(όχι απαραίτητα οικονομική). Άρα υπάρχει ανιδιοτέλεια; Πώς γίνεται να υπάρχει, όταν ακόμα και στην περίπτωση της αγάπης, δίνεις αγάπη και περιμένεις να λάβεις αγάπη.

Και στη ζωή τι πρέπει να δώσουμε; Τι πρέπει να της δώσουμε για να πάρουμε όλα όσα θέλουμε; Κάποιου είδους συναλλαγή πρέπει να υπάρχει και με αυτήν! Ίσως πάλι να μην υπάρχει. Ίσως να μας πηγαίνει αυτή όπου θέλει και να μας δίνει ό,τι έχει ευχαρίστηση. Τότε τα όνειρα και τα σχέδια όμως είναι ανώφελα. Δεν υπάρχει λόγος να ονειρεύεσαι, αφού στο τέλος η ζωή με τη μπουλντόζα της πραγματικότητας θα συνθλίψει τα όνειρά σου και θα σε πάει όπου θέλει αυτή. Όχι. Ας τα συνθλίψει όσες φόρες θέλει. Εσύ θα μαζέψεις τα κομμάτια και θα προχωρήσεις! Γιατί τα όνειρα σου είναι το καραβάνι σου στην έρημο της πραγματικότητας. Χωρίς αυτά δεν μπορείς να προχωρήσεις! Η ζωή ας κάνει ό,τι θέλει. Εσύ δίνε της το χαμόγελό σου. Σε όλους δίνε το χαμόγελό σου! Η ανθρώπινη φύση μπορεί να σε εκπλήξει. Η ανιδιοτέλεια είναι μόνο μια λέξη. Εσύ την ορίζεις.

22/9/2003

Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

 Τα κομμάτια έπεφταν ακόμα.

Προκαλώντας τον τρελό θόρυβο

Που στέγνωνε τις συνειδήσεις.

Που μάντρωνε τις καρδιές.

Που έλιωνε τις μνήμες.......

Η ανάσα θλιβερός ουραγός της αποτρόπαιας παρέλασης.......

Αρχή;Τέλος;

Τι από όλα μου άνηκε;

Η απάντηση αδυσώπητη με καταδίωκε μανιασμένα.

Είχε γραφτεί στον ουρανό και καθεπτρίζονταν στη θάλασσα.

Το έπαιρνε το αγέρι του βουνού.

Και το'δινε στις αετοράχες.

Όλα μαζί μου φώναζαν.

Το συνειδητοποιήσα.

Τίποτα δεν ήταν δικό μου!!!!

Τίποτα δεν είχα!

Ένα άχυρο τραβηγμένο από τη μεγάλη θυμωνιά.......

Πίκρο χαμόγελο σκάβει τη νιότη.

Πικρότερη φωνή αυλακώνει τα στήθια.

Ένα τίποτα, όταν μάτωσα να γίνω κάτι