Δεν ξέρω τι σημαίνει για σας υγιεινή διατροφή, πάντως για
μένα σημαίνει οτιδήποτε τρως πριν από την ημερομηνία λήξης του. Με τέτοιες
απόψεις βέβαια, σηκώνεσαι ένα ωραίο πρωί, κατεβάζεις τις κουρτίνες και, αντί να
τις στείλεις στο καθαριστήριο για τα δέοντα, καλύπτεις τους καθρέφτες του
σπιτιού, μπροστά από τους οποίους περνούσες όλο το προηγούμενο εξάμηνο
σφυρίζοντας αδιάφορα, ενίοτε δε και κλέφτικα. Το φερμουάρ που δεν κλείνει
και η φούστα που σφηνώνει γοφών και γοφών εκατέρωθεν είναι δύο προβλήματα που
πρέπει να λύσεις αμέσως. Όμως το μόνο που μπορείς να κάνεις αμέσως είναι να
βάλεις μια φωτογραφία της Σάρον Στόουν στην πόρτα του ψυγείου. Αυτό είναι το
πρώτο στάδιο μιας απόφασης που πρέπει να πάρεις και το ξέρεις. Αυτό το στάδιο
είναι λίγο μελαγχολικό. Τόσο, που καμιά φορά δεν περνάς ποτέ στο δεύτερο στάδιο
της απόφασης και μένει η φωτογραφία της Σάρον με καρέ μαλλιά στο ψυγείο μήνες.
Τόσους, που η Σάρον έχει κόψει πια τα μαλλιά της κοντά και έχει αρχίσει να τα
ξαναμακραίνει.
Το δεύτερο στάδιο είναι να σταματάς στις σελίδες των γυναικείων περιοδικών.
Εκεί που κατοικούν οι ιδανικές γυναίκες. Δεν σε νοιάζει το όνομά τους, εσύ μόνο
το κορμί τους θέλεις, διαστάσεων 90-60-90. Πρέπει να μάθεις να τις κοιτάς
προσεκτικά. Να καταλάβεις ότι κι αυτές θα ήθελαν να φάνε μια στραπατσάδα με
χοντρό μακαρόνι και μπόλικο κεφαλοτύρι , να πιουν λευκό κρασί, να ολοκληρώσουν το γεύμα τους με σουφλέ
σοκολάτας, αλλά δεν το έκαναν. Έφαγαν ένα μαρουλόφυλλο και για επιβράβευση το
κορμί τους φιλοξενείται στις σελίδες πέρα από τη μέση του περιοδικού.
Το τρίτο στάδιο είναι να τηλεφωνήσεις στις γνωστές σου που πηγαίνουν
γυμναστήριο τα τελευταία έξι χρόνια. Και μόνο που κάνεις το τηλεφώνημα είναι
σαν να έχασες δύο κιλά. Μαθαίνεις τα πάντα για τα όργανα, τι κάνουν στους
κοιλιακούς, τι δεν κάνουν στους γοφούς και τούμπαλιν, ακούς ευλαβικά και
σημειώνεις. Στο τέλος αντιλαμβάνεσαι ότι δεν έχεις ούτε μια ώρα να διαθέσεις
στο γυμναστήριο για τις επόμενες είκοσι μέρες –εδώ βενζίνη δεν προλαβαίνεις να
βάλεις και γι’ αυτό παίρνεις ταξί- τέλος πάντων, ζητάς φαξ με είδη διαδρόμων
και τιμές, για να αγοράσεις έναν, να τον βάλεις απέναντι από την τηλεόραση, και
να γυμνάζεσαι πουρνό πουρνό παρέα με τους πρώτους τίτλους των εφημερίδων που
διαβάζουν στις πρωινές εκπομπές.
Το τέταρτο στάδιο είναι το πιο δύσκολο. Πρέπει να κάνεις δίαιτα. Δηλαδή,
πρέπει να κόψεις το φαγητό, δηλαδή όχι μόνο δεν πρέπει να τρως αυτά που σου
αρέσουν, δεν πρέπει να τρως, τελεία και παύλα. Αυτό τώρα θέλει φοβερή δύναμη
και αποφασιστικότητα. Θέλει, ας πούμε, να μην είσαι μεσογειακός τύπος. Γιατί
εδώ στη Μεσόγειο, τους μισούς μήνες το χρόνο, βγάζουν τραπεζάκια έξω. Συνήθως
πάνω σ’ αυτά τα τραπεζάκια σερβίρονται απίθανα πράγματα, όλα θερμοδιφόρα, κι
όλα σε κάνουν να λες «τι ωραία που είναι η ζωή, βρε παιδιά, με τα θαλασσινά
μας, τις πίτες μας, τα σαγανάκια μας, τα κρασιά μας» κ.ο.κ. Κι εσύ καλείσαι να
τα ξεχάσεις όλα αυτά και να θυμάσαι μόνο τα δύο πρώτα στάδια της απόφασης, το
παλιοφερμουάρ σου, το φόρεμα που άφησες στη βιτρίνα γιατί δεν σε έπαιρνε να το
πάρεις, και κυρίως αυτή την καταπληκτική τύπισσα στο διπλανό τραπεζάκι έξω, που
θα ήθελες να ήταν μέσα, μα εντελώς μέσα στο σπίτι της, και να μην κυκλοφορεί με
τέτοια πόδια έξω.
Πέμπτο στάδιο απόφασης δεν υπάρχει. Πρέπει να περάσεις στην πράξη. Επειδή
όμως έπρεπε να είχες περάσει τουλάχιστον έξι μήνες πριν και όχι την τελευταία
στιγμή, τελικά δεν κάνεις τίποτα. Μα γιατί αργεί αυτός ο σερβιτόρος που θα μου έφερνε τη σοκολατίνα με φράουλα;
Δύσκολη εποχή το καλοκαίρι για αναζητήσεις . Και μπρούμυτα και ανάσκελα.
