Δωμάτιο με θέα σε πισίνα πολυτελούς ξενοδοχείου. Αυτός ακροβατεί ανάμεσα στα 52 και τα 55 του χρόνια. Φυσικά αυτή δεν είναι ηλικία για ακροβατικά, τσίρκα και ζογκλέρ. Κι όμως. Δίπλα του, ξαπλώνει μια τριζάτη εικοσιπεντάρα, με ηλιοκαμένους μηρούς, με σιλικόνη στα χείλη. Φυσικά αυτή είναι ηλικία, αλλά και στάση για ξανθιές
Επιχειρηματίας εκείνος, μοντέλο εκείνη. Τελικά όμως και οι δύο κατέχουν γνώσεις μακροοικονομίας ή έστω στεγνής λογιστικής. Κρίνω ό,τι βλέπω, εντάξει; Αυτός επενδύσεις, αυτή λαϊκός καπιταλισμός. Είναι φανερό ότι υπάρχει σχέση που διατηρείται ωραριακά ανάμεσα σε απογευματινά μίτινγκ της πόλης και τριήμερα της εξοχής, όπου ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές.
Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς πανέξυπνοι άντρες, πιθανότατα «δολοφόνοι» στις δουλειές τους όταν πρόκειται για τι συμφέρον τους, πιστεύουν σε σιλικονάτα «σ’ αγαπώ», πώς πιστεύουν ότι αυτές οι θεές τούς αγαπούν γι’ αυτό που είναι σαν άνθρωποι, όχι για τα λεφτά τους και μόνο.
Βέβαια δεν είμαι μοντέλο για να ξέρω με πόσο γαλλικό εγκεφαλικό άρωμα έχουν εμποτιστεί οι επιχειρηματίες και γίνονται ακαταμάχητοι στα μοντέλα. Είμαι σίγουρη ότι το ίδιο αναρωτιούνται και οι σύζυγοι των εν λόγω. Οι οποίες σύζυγοι, αφού μετατρέψουν το πρόσωπό τους σε φάμπρικα πλαστικών επεμβάσεων για να αρέσουν στο σύζυγο, τελικά καταλήγουν να αρέσουν αποκλειστικά και μόνο στην αυλή που τις περιβάλλει για να δροσιστεί.
Ένας γνωστός μου, επιχειρηματίας και ο ίδιος, λέει πως οι αληθινά σοβαροί πλούσιοι δεν έχουν καιρό γι’ αγάπη και οι νόμιμες γυναίκες τους δεν έχουν καιρό για σεξ. Η σύζυγος τους είναι απαραίτητη σε καμιά δεξίωση, σ’ όποιο κοινωνικό ξελάσπωμα, τέλος πάντων.
Εννοείται πως και η σύζυγος, ανεξαρτήτως καταγωγής, βαθιάς μεσογειακής ή ανατολίτικης, έχει γίνει κι αυτή ξανθιά. Έτσι θα αντεπεξέλθει στο ύψος των κοινωνικών περιστάσεων, έτσι θα σώσει το στεφάνι της. Είναι μέσα στα καθήκοντά της να διατηρεί το χρώμα. Ως προς τα υπόλοιπα, είναι υπεραπασχολημένη στην καθημερινή υπερκατανάλωση. Μετά παραπονιέται. Το ίδιο κάνει και η σύζυγος του γνωστού μου. Και η φιλενάδα του. Κι όμως, όλες αυτές οι γυναίκες αγαπούν τον πλούσιο μόνο γι’ αυτό που είναι, όχι για τα λεφτά του.
Πιστέψτε με. Καλύτερα, πιστέψτε τις. Αυτοί τις πιστεύουν.
Ποιος το έγραψε, δεν θυμάμαι, αλλά έγραψε: «Ο πόθος μάς κάνει όλους ψεύτες. Όσο κι αν θέλουμε να είμαστε αληθινοί, τίμιοι, σταθεροί, έρχεται η επιθυμία κι εμείς της παραδινόμαστε. Απόλυτα έντιμοι απέναντι της, λέμε ψέματα ακόμα και στον εαυτό μας».
Σ’ αγαπώ αλλά θα πω ψέματα για να μη σε πληγώσω, για να μη σε χάσω, για να σώσω, όχι την υπόσχεση που σου έδωσα, αλλά το προσωπείο της. Σ’ αγαπώ, αλλά θα πω ψέματα για να μη ρισκάρω, για να μη χάσω τον έλεγχο.
Σ’ αγαπώ, όπως αγαπώ το λευκό. Το λευκό του Roll. Που εξαφανίζει τους λεκέδες.
