ΑΛΗΘΕΙΑ....ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ;

Εδώ και λίγο καιρό κάνω ειλικρινείς και εντατικές προσπάθειες να καταλάβω πως σκέφτεται ένας άντρας. Και δεν εννοώ για τη ζωή, το θάνατο και άλλα μοιραία. Αυτά τα έχω ξεκαθαρίσει. Εννοώ για το καζανάκι που στάζει από την αρχή της Άνοιξης

Την ώρα που εγώ απολάμβανα τις πρώτες ανοιξιάτικες  ημέρες τις απολάμβανε  και ο άντρας περί ου ο λόγος. Εντελώς ακατανόητα, το καζανάκι, εκείνες ακριβώς τις στιγμές απουσίας από το σπίτι, αποφάσισε όχι μόνο να μη γεμίζει νερό με την ταχύτητα που ξέρουμε όλοι, αλλά και ότι θα τρέχει νερό συνέχεια. Αντιλαμβάνεστε αμέσως ότι, αφού τρέχει νερό συνέχεια, δεν μπορεί να γεμίσει κιόλας. Τη διαπίστωση αυτή την έκανα ολομόναχη και ήμουν ιδιαίτερα περήφανη γι’ αυτό. Ως εδώ και μη παρέκει όμως. Υπάρχουν κάποια όρια που δεν πρέπει να ξεπεραστούν και αυτά τα όρια έχουν τεθεί ήδη από την αίθουσα τοκετού κι έχουν να κάνουν με το φύλο του παιδιού. Με τη φράση «γεννήσατε ένα υγιέστατο κοριτσάκι», καμιά μάνα στον κόσμο δεν θα σκεφτεί «τι ωραία! Τώρα θα έχω κι έναν άνθρωπο να μου φτιάχνει τα μερεμέτια στο σπίτι». Εδώ κοντεύει να ξεχάσει και το ποτήρι με το νερό στα γεράματα, που λέει ο λόγος. Τέλος πάντων, αφού στάθηκα ακίνητη για κάποια καίρια λεπτά ανάμεσα στο νιπτήρα και την τουαλέτα, χτύπησε το τηλέφωνο. Τέλος πρώτης πράξης.

Η εβδομάδα κύλησε όπως κυλάει για όλους τους εργαζόμενους, όπερ σημαίνει δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ με ένα καζανάκι να στάζει μόνο και έρημο μέσα στο διαμέρισμα. Έρχεται η  πρώτη Κυριακή και κάνω την ανακοίνωση: «Το καζανάκι στάζει». Ακολουθεί σιωπή τόσο βαριά, που θυμήθηκα το δημώδες, Της ερημιάς, της μοναξιάς, του γιου μου του μεγάλου. Αμίλητος σηκώνεται και χάνεται. Τώρα το μόνο που ακούγεται στο σπίτι είναι βαριά τα βήματα τον παν’ κάθε βραδιά στο καπηλειό και, φυσικά, το νερό που τρέχει. Επιστρέφει και λέει: «Το καζανάκι στάζει». Ακολουθούν κάποια καίρια για τη ζωή μας λεπτά, συνοδευόμενα και από βλέμματα όλο σημασία, χτυπάει το τηλέφωνο. Τέλος δεύτερης πράξης.

Έρχεται η δεύτερη Κυριακή. Έχουν περάσει δύο εβδομάδες όπου η ευρηματικότητα της φυλής των Ελλήνων επιβεβαιώνεται κάθε βράδυ με το εξής τελετουργικό: Ενώ εσύ κοιμάσαι, αφού σε έχει νανουρίσει το γλυκό άκουσμα του νερού που τρέχει από τα βάθη του σπιτιού, νιώθεις μια μοναξιά στιγμιαία και σε χρόνο μηδενικό το άκουσμα σταματά. Ο άντρας έχει βρει τη λύση, η οποία απαιτεί συνεχή συνεργασία του ανθρώπου με το εργαλείο, μια και κάθε πρωί η τουαλέτα θέλει να αποδείξει ότι είναι ένα δωμάτιο απολύτως απαραίτητο για ένα σύγχρονο σπίτι. Κυριακή μεσημέρι, λοιπόν, μετά την ανάγνωση των εφημερίδων και με μια στάση ζωής του τύπου «τα λόγια είναι περιττά», το πολυμήχανο φύλο του σπιτιού δρασκελίζει τα διάφορα ένθετα, δημοσιογραφικά τε και διαφημιστικά, και χάνεται για ακόμα μία φορά στα βάθη. Οι ήχοι που συνοδεύουν την απουσία του από το σαλόνι σε γεμίζουν ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Ξαφνικά ακούγεται η ερώτηση-καταπέλτης: «Έχεις ένα κατσαβίδι;» Αντί για απάντηση, εμφανίζεσαι έξαλλη μπροστά του και τον ρωτάς: «Σου φαίνομαι για ανθρωπότυπος που έχει ή, έστω, που ξέρει αν έχει κατσαβίδια; Για ποια με πέρασες;» Το δημιουργικό αυτό διάλογο συνοδεύουν εναλλακτικά βουίσματα υδραυλικής φύσεως, τα οποία –ω, του θαύματος- μετά την παρέμβαση του ανδρός παύουν. Και παύουν για δύο συναπτά 24ωρα! Το τρίτο (24ωρο) επανέρχονται, για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας, κάτι που με αναγκάζει να αναλάβω δράση. Τηλεφωνώ στον υδραυλικό. Διαπράττω όμως το ολέθριο σφάλμα να τηλεφωνήσω στον υδραυλικό μπροστά του.

Σήμερα πια ξέρω ότι εγώ ευθύνομαι για δύο πράγματα: πρώτον, για το νερό που δεν τρέχει πια και για τον κατήφορο που έχει πάρει η συναισθηματική μου σχέση με τον άντρα περί ου ο λόγος από την αρχή του κειμένου.

Μαζί με τις ευχές μου για ένα όμορφο Καλοκάρι θα σας χαρίσω και μια συμβουλή: Αν αγαπάτε τον σύντροφο σας, ποτέ μην κλείσετε ραντεβού με κάποιον άλλο που, αντί για χαρτοφύλακα, κρατά στα χέρια του εργαλειοθήκη. Καλύτερα βγείτε ραντεβού με τον Ρίτσαρντ Γκιρ. Θα τον πληγώσετε λιγότερο. Ή μήπως χαρεί κιόλας;

O ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ.........

           

             Έρωτας ο θρίαμβος της φαντασίας έναντι της λογικής… Εμφανίζεται πάντα την κατάλληλη στιγμή, ως από μηχανής Θεός, την ώρα που η λογική αγγίζει το απόγειο των βιορυθμών μας. Πως μπορεί κανείς να περιγράψει τον όρο έρωτα, πως μπορεί με λέξεις να αποτυπώσει το αίσθημα που προκαλεί ο έρωτας; Πόσο πεζά και πόσο κουτά μοιάζουν τα λόγια μπροστά στο δέος της απόλυτης ψυχικής απελευθέρωσης…  Τα λόγια πηγάζουν από το μυαλό, ο έρωτας καταργεί τη λογική, επαναπροσδιορίζει το ένστικτο και ξεφτιλίζει τον ορθολογισμό. Συνεπώς όταν κάποιος επιχειρεί να αναλύσει τον έρωτα, σημαίνει αυτόματα πως δεν είναι ερωτευμένος. Το να προσπαθείς να προσεγγίσεις «φιλοσοφικά» το Θεάρεστο είναι προδιαγεγραμμένο πως το μόνο που θα πετύχεις είναι να περπατήσεις πάνω στο νερό, αναμεταδίδοντας μνήμες και εικόνες αυτών που βλέπεις να κολυμπάνε στο βυθό…

            Ο έρωτας είναι μία ψυχοσωματική υπερδιέγερση, είναι η χαρμολύπη του απόλυτου και η ανασφάλεια του προσωρινού. Ως σήμερα δεν έχω καταλήξει ποια από τις δύο θεωρίες που ταλανίζουν το μυαλό μου είναι η ορθή.   Η μία είναι αυτή που στέφεται από την παραμυθόσκονη του ρομαντισμού… Πως ο έρωτας είναι υπόθεση καρμική, πως είναι αναπόφευκτος και προκαθορισμένος στη διαδρομή του πεπρωμένου. Δύο άνθρωποι «αδερφές ψυχές», «έτερα ήμισι» , σε ένα διαρκές αγώνα να συναντηθούν και να ενωθούν… Υπέρμαχοι της αγάπης και φανατικοί οπαδοί της άποψης πως η αγάπη είναι ο μόνος ανίκητος αντίπαλος στο παιχνίδι της ζωής… Η άλλη άποψη είναι αυτή που δέχεται τον έρωτα ως μία ακόμα εγκεφαλική λειτουργία. Χημεία, ορμόνες που εκρίνοντε ανάλογα με τις ανάγκες μας και είναι ικανές να αναγνωρίσουν το άτομο που θα μας τις καλύψει.

           Μια διαδικασία επιβίωσης, αναπαραγωγής… Αναπνέω, τρώω, κοιμάμαι, ερωτεύομαι, έτσι απλά, έτσι μηχανικά.

              Προσωπικά τείνω να αποδεχτώ πως πρόκειται για ένα περίεργο κράμα συνδυασμού, ένα αμάλγαμα φυσικού και μεταφυσικού αναμεμιγμένα στην ποιοτική ποσότητα τους…. Ο Έρωτας για μένα είναι αυτό που «γαμάει» το μυαλό σου, αυτό που σε «καυλώνει» εγκεφαλικά, αυτό που εκμηδενίζει τη σκέψη και καταλαμβάνει το κενό, γεμίζοντας το συναισθηματική ηδονή.

            Όπως και να ‘χει, όποιος  κι αν είναι ο λόγος που ο έρωτας βιώνετε από το ανθρώπινο είδος, είναι μαγικός. Ορίζει καρδιά, ψυχή και νου και αποδεσμεύει για όσο διαρκεί, το κορμί από το βατό και το ρεαλισμό… Στον έρωτα δε χωράνε εκπτώσεις, όταν τον ζεις οφείλεις να τον αντιμετωπίζεις με δόξες και τιμές, αυτή είναι η υπόσταση του. Είναι ιεροσυλία να τον βιώνεις πεζά και επιπόλαια, έχει αξία ζωτικής σημασίας. Όταν ο έρωτας αποφασίσει να σου χτυπήσει την πόρτα, δεν μπορείς να της την κλείσεις στα μούτρα… γιατί τότε θα μπει από το παράθυρο και θα φερθεί ακόμα ποιο βάναυσα… Διότι ο Έρωτας  διαθέτει μεγάλες δόσεις πόνου, είναι τυραννική και βασανιστική αλλά ταυτόχρονα και αυτοθεραπευτική…  κάποιος έχει προνοήσει γι’ αυτό. 

Υ.Γ

Δεν θα μπρούσα μια αναρτηση με περιεχόμενο τον Ερωτα να μην  την επενδυσω μουσικά.....

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΔΟΚΙΜΑΣΤΗΡΙΟ

Η Ελλάδα δεν αναστενάζει μόνο στις χρηματοπιστωτικές αγορές, όπως νομίζετε, αλλά στα δοκιμαστήρια. Λοιπόν, είναι χειμώνας. Αυτό σημαίνει ότι φοράς έναν ικανό αριθμό ρούχων για ευνόητους λόγους. Μάλιστα. Κι επειδή έχεις πάει για ψώνια και όχι για να απλώσεις τραχανά, δεν φοράς ό,τι πιο πρόχειρο σου βρίσκεται. Τουναντίον. Φοράς κάτι που δεν είναι υποχρεωτικά στο όριο για να πάει στο καθαριστήριο. Ε, οι καταστηματάρχες δε λαμβάνουν υπόψη τους τίποτα απ’ όλα αυτά. Τα δοκιμαστήρια, κατά τη γνώμη τους, υπάρχουν για τελείως άλλους λόγους απ’ αυτούς που εμείς οι καταναλωτές πιστεύουμε ότι υπάρχουν: για να βγάζουμε τα ρούχα που φοράμε και να δοκιμάζουμε τα ρούχα που ίσως αγοράσουμε.  Αυτό το γεγονός, που κανονικά θα έπρεπε να είναι απλό στη ζωή μιας γυναίκας, το χειμώνα ιδιαίτερα γίνεται μια αλησμόνητη εμπειρία. Πώς δένονται οι άντρες στο στρατό και μετά από χρόνια συναντιούνται και μοιράζονται τις αναμνήσεις τους ή τους ακούς να λένε «κάναμε μαζί θητεία» κι όλο αυτό κάπως σαν κώδικας μοιάζει; Έτσι και μεις οι γυναίκες μπορούμε να λέμε ιστορίες από τα δοκιμαστήρια ή να λέμε όλο νόημα «κάναμε μαζί δοκιμαστήριο».

Η αρχή της ιστορίας είναι πάντα ίδια. Είσαι στο μαγαζί. Τα ρούχα είναι και ωραία και ακριβά. Παίρνεις τα δυο κομμάτια που σου αρέσουν και πηγαίνεις να τα δοκιμάσεις. Απο δω και κάτω, η ιστορία έχει παραλλαγές. Διαλέξτε.

 Ανοίγεις την κουρτίνα, μπαίνεις στο δοκιμαστήριο, στέκεσαι στη μέση ενός τετραγωνικού μέτρου και, επειδή μπορείς να κουνήσεις το κεφάλι σου και μόνο αυτό, κοιτάς δεξιά κι αριστερά και βλέπεις ΕΝΑ κρεμαστάρι. Με την επιδεξιότητα επαγγελματία του τσίρκου Medrano, κρεμάς την τσάντα, το παλτό, τα ρούχα που θα δοκιμάσεις και αρχίζεις να γδύνεσαι. Που θα ακουμπήσεις τα ρούχα που βγάζεις; Το ξανασκέφτεσαι, ξεκρεμάς τα ρούχα που θες να δοκιμάσεις, ξεκρεμάς το παλτό, φτάνεις στην τσάντα, την αφήνεις στο πάτωμα, το ξανασκέφτεσαι, αν κρεμάσεις το παλτό, δεν θα χωρέσουν τα ρούχα σου στο κρεμαστάρι. Στο μεταξύ είσαι με τη φούστα στα γόνατα, που τα έχεις λυγίσει για να μην γλιστρήσει, και, παρά την «κομψή» αυτή στάση, συνεχίζεις να σκέφτεσαι, βλέπεις στον καθρέφτη ότι αυτή η στάση δεν είναι ακριβώς η στάση που έχει και ο «Στοχαστής» του Ροντέν, παίρνεις την τελική απόφαση και αφήνεις το παλτό σου να σωριαστεί «πάνω» στην τσάντα, δηλαδή το πετάς στο πάτωμα. Έχετε αναρωτηθεί πόσα μπορούν να χωρέσουν στο πάτωμα ενός δοκιμαστηρίου ενός τετραγωνικού μέτρου; Τρίχες. Ναι. Κλωστές και χνούδια. Ναι. Σκόνη. Ναι. Όλα αυτά τα έχει πάντα. Τα ροκανίδια όμως; Ποιός άδειασε το αμπαλάζ υαλοπωλείου εδώ μέσα;

 Πλησιάζεις στο δοκιμαστήριο και βλέπεις κάτι ποδαράκια πίσω και κάτω από την κουρτίνα. Δεν είναι τηλεπαιχνίδι για να την ανοίξεις και να πάρεις την καφετιέρα με τα ποδαράκια, άρα περιμένεις να βγει η άλλη πελάτισσα.

 Δεν βλέπεις τα ποδαράκια, ανοίγεις την κουρτίνα, μπροστά σου είναι γυμνές δύο άγνωστες σ’ εσένα και εξίσου ξένες μεταξύ τους, η ζωή μοιραία σάς έφερε τόσο κοντά όλες κι έδεσε το μανίκι της μιας με το μπατζάκι της άλλης. Υποτίθεται ότι είστε εντελώς ψύχραιμες και ούτε σας αφορά αν το μπούτι της μιας έχει κυτταρίτιδα, καλό θα είναι, πάντως, αυτό το μπούτι να μην ανήκει σ’ εσάς, δεν ξέρετε που να ακουμπήσετε το βλέμμα σας –πόσο μάλλον τα ρούχα- ο Μελισσανίδης ζει, αυτός σας οδηγεί και καταφέρνετε υποτυπωδώς να βγάλετε το παλτό, να το περάσετε στους ώμους σας σαν φουλάρι, να φρακάρει το ζιβάγκο στο μέτωπό σας, πάνω στον πανικό να ρίξετε μπουνιά στη διπλανή που έχει σκύψει για να τραβήξει τις μπότες της άλλης που θέλει να φορέσει το σιγκαρέτ παντελόνι, τρομάρα μου, ενώ η ίδια έχει ξεκούμπωτη ακόμα τη φούστα και κρατά στα δόντια τη μπλούζα που θέλει να ταιριάξει. Εσείς όλη αυτή την ώρα σφίγγετε τα μπούτια σας και για να γίνετε Σίντι Κρόφορντ και για να κρατήσετε το σακάκι που έχει πέσει σαν τον Ορέστη Μακρή στο πάτωμα, το οποίο πάτωμα έχει ροκανίδια. Στοπ. Το πάτωμα έχει ροκανίδια, λέω.

Συμπέρασμα: Κάθε δοκιμαστήριο που σέβεται τον εαυτό του έχει ροκανίδια, πριονίδια και άλλα λήγοντα σε –ίδια. Η πελάτισσα μπορεί να μπαίνει μόνο αν σέβεται το μαγαζί, αλλά, αν τυχόν θελήσει να δοκιμάσει τα ρούχα που θα αγοράσει, το μαγαζί θα την αντιμετωπίζει σαν να είναι μια σταχομαζώχτρα, μια τελευταία. Και ως μια τέτοια, πώς θα μπορέσει να μπει στο επόμενο;

Σ' ΑΓΑΠΩ... αλλά θα πω ψέματα.......

Δωμάτιο με θέα σε πισίνα πολυτελούς ξενοδοχείου. Αυτός ακροβατεί ανάμεσα στα 52 και τα 55 του χρόνια. Φυσικά αυτή δεν είναι ηλικία για ακροβατικά, τσίρκα και ζογκλέρ. Κι όμως. Δίπλα του, ξαπλώνει μια τριζάτη εικοσιπεντάρα, με ηλιοκαμένους μηρούς, με σιλικόνη στα χείλη. Φυσικά αυτή είναι ηλικία, αλλά και στάση για ξανθιές



Επιχειρηματίας εκείνος, μοντέλο εκείνη. Τελικά όμως και οι δύο κατέχουν γνώσεις μακροοικονομίας ή έστω στεγνής λογιστικής. Κρίνω ό,τι βλέπω, εντάξει; Αυτός επενδύσεις, αυτή λαϊκός καπιταλισμός. Είναι φανερό ότι υπάρχει σχέση που διατηρείται ωραριακά ανάμεσα σε απογευματινά μίτινγκ της πόλης και τριήμερα της εξοχής, όπου ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές.

Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς πανέξυπνοι άντρες, πιθανότατα «δολοφόνοι» στις δουλειές τους όταν πρόκειται για τι συμφέρον τους, πιστεύουν σε σιλικονάτα «σ’ αγαπώ», πώς πιστεύουν ότι αυτές οι θεές τούς αγαπούν γι’ αυτό που είναι σαν άνθρωποι, όχι για τα λεφτά τους και μόνο.


Βέβαια δεν είμαι μοντέλο για να ξέρω με πόσο γαλλικό εγκεφαλικό άρωμα  έχουν εμποτιστεί οι επιχειρηματίες και γίνονται ακαταμάχητοι στα μοντέλα. Είμαι σίγουρη ότι το ίδιο αναρωτιούνται και οι σύζυγοι των εν λόγω. Οι οποίες σύζυγοι, αφού μετατρέψουν το πρόσωπό τους σε φάμπρικα πλαστικών επεμβάσεων για να αρέσουν στο σύζυγο, τελικά καταλήγουν να αρέσουν αποκλειστικά και μόνο στην αυλή που τις περιβάλλει για να δροσιστεί.

Ένας γνωστός μου, επιχειρηματίας και ο ίδιος, λέει πως οι αληθινά σοβαροί πλούσιοι δεν έχουν καιρό γι’ αγάπη και οι νόμιμες γυναίκες τους δεν έχουν καιρό για σεξ. Η σύζυγος τους είναι απαραίτητη σε καμιά δεξίωση, σ’ όποιο κοινωνικό ξελάσπωμα, τέλος πάντων.

Εννοείται πως και η σύζυγος, ανεξαρτήτως καταγωγής, βαθιάς μεσογειακής ή ανατολίτικης, έχει γίνει κι αυτή ξανθιά. Έτσι θα αντεπεξέλθει στο ύψος των κοινωνικών περιστάσεων, έτσι θα σώσει το στεφάνι της. Είναι μέσα στα καθήκοντά της να διατηρεί το χρώμα. Ως προς τα υπόλοιπα, είναι υπεραπασχολημένη στην καθημερινή υπερκατανάλωση. Μετά παραπονιέται. Το ίδιο κάνει και η σύζυγος του γνωστού μου. Και η φιλενάδα του. Κι όμως, όλες αυτές οι γυναίκες αγαπούν τον πλούσιο μόνο γι’ αυτό που είναι, όχι για τα λεφτά του.

Πιστέψτε με. Καλύτερα, πιστέψτε τις. Αυτοί τις πιστεύουν.

Ποιος το έγραψε, δεν θυμάμαι, αλλά έγραψε: «Ο πόθος μάς κάνει όλους ψεύτες. Όσο κι αν θέλουμε να είμαστε αληθινοί, τίμιοι, σταθεροί, έρχεται η επιθυμία κι εμείς της παραδινόμαστε. Απόλυτα έντιμοι απέναντι της, λέμε ψέματα ακόμα και στον εαυτό μας».

Σ’ αγαπώ αλλά θα πω ψέματα για να μη σε πληγώσω, για να μη σε χάσω, για να σώσω, όχι την υπόσχεση που σου έδωσα, αλλά το προσωπείο της. Σ’ αγαπώ, αλλά θα πω ψέματα για να μη ρισκάρω, για να μη χάσω τον έλεγχο.

Σ’ αγαπώ, όπως αγαπώ το λευκό. Το λευκό του Roll. Που εξαφανίζει τους λεκέδες.

ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΗΣΕΙΣ ΠΑΥΛΟ ΜΟΥ.................

Σε έναν ιδανικό κόσμο θα ήθελα να έχω έναν ξεχωριστό άνθρωπο κοντά μου, ένα φίλο κολλητό για όλη τη ζωή μου. Από μικρή έμαθα ότι οι αληθινοί φίλοι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού και όλοι οι άλλοι είναι γνωστοί, άνθρωποι που έρχονται και φεύγουν αθόρυβα και αγρατζούνιστα. Είναι κλισέ, όμως έχει απέραντο νόημα και οποίος δεν το έχει νιώσει τον λυπάμαι γιατί δεν έχει γνωρίσει πότε μια τόσο απελευθερωτική αγάπη....

Έναν τέτοιο φίλο γνώρισα και εγώ…….

Στις παρακάτω γραμμές θα προσπαθήσω να τον περιγράψω όσο καλύτερα μπορώ…..  

Ο φίλος μου είναι  χαρούμενος, χαμογελαστός κι αισιόδοξος. Το παραδέχομαι, έχω πολλές μίζερες στιγμές και πάντα μου φταίνε η δουλειά, ο καιρός, τα λεφτά, ο χρόνος, το κράτος, οι άλλοι, ο εαυτός μου.
Αυτός ο φίλος μου είναι ανοιχτό βιβλίο, με το που τον ακούω καταλαβαίνω αν είναι ενθουσιασμένος, πιεσμένος, τσαντισμένος ή απλώς κουρασμένος. Βέβαια κι αυτός αντιλαμβάνεται αμέσως αν έχω κάτι και ότι κι αν τον απασχολεί σπεύδει να συζητήσουμε τα δικά μου, να με κάνει να νιώσω καλύτερα, να με συμβουλέψει.  

"Βρε χαζό, εγώ είμαι ο ψυχολόγος, πες μου τα δικά σου να σε φλομώσω στη θεωρία, μπορεί να βιάστηκες, να υποχώρησες άδικα, να περνάς φάση, να ξέσπασες. Στο τέλος τέλος, δε πα να χαθούν όλα; Πάμε μια εκδρομή, ……….."

Ακόμα κι αν δεν τον βλέπω τόσο συχνά το φίλο αυτό δε με πείραζει, γιατί το δέσιμο θα είναι τόσο μεγάλο που κάθε φορά είναι σαν να μη πέρασε ούτε μέρα. Και πάντα έχουμε τόσα πολλά να πούμε που δε μας φτάνει ο χρόνος.

Με τις μουσικές επιλογές του φίλου μου έχω ταξιδέψει στα πιο απίστευτα μέρη…

Πάντα φροντίζει τους φίλους του, και τους καλούς και τους κακούς. Το γιατί δεν το ξέρω, αλλά κατάλαβα ότι μια αγνή ψυχή έχει χώρο για όλους, διότι συγχωρεί, ελπίζει και λαχταρά να ζήσει κάθε δευτερόλεπτο. Ζηλεύω που και που, μακάρι να ήμουν τόσο ελεύθερο πνεύμα και να με αγαπούσαν όλοι όπως το φίλο μου αυτόν.

Σε έναν ιδανικό για μένα κόσμο αυτός είναι ο φίλος μου, ο δικός μου ΦΙΛΟΣ, ο δικός μου ΛΟΥΣΤΡΑΚΟΣ ο δικός μου ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Να τα εκατοστήσεις Παύλο μου!!!!!!

Υ.Γ Το παρακάτω βίντεο το δημιουργησα με πολύ αγάπη για έσένα που απλά ΕΙΣΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ .......