ΌΤΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ...ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΤΡΟΠΟ.... ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΑΙΤΙΑ....!!!!!

Έχω πληγωθεί και έχω προδοθεί πολλές φορές στην ζωή μου. Κάποιες φορές ήταν δυσκολότερες από κάποιες άλλες. Κάποιους ανθρώπους που με πλήγωσαν επέλεξα να τους διαγράψω από την ζωή μου οριστικά, σε κάποιους άλλους αποφάσισα να δώσω δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες. Για μερικούς απ'αυτούς χαίρομαι που το έκανα, για κάποιους άλλους το έχω μετανιώσει.

Έχω αγαπήσει δύο φορές στην ζωή μου. Έχω ερωτευτεί μόνο τη μια από αυτές. Η κάθε φορά ήταν δυνατότερη και πιο έντονη από την προηγούμενη. Στην κάθε μια έδωσα ένα κομμάτι του εαυτού μου όχι επειδή μου ζητήθηκε να το κάνω αλλά επειδή το ένιωσα. Ίσως σε γενικές γραμμές να έδωσα περισσότερα απ'όσα πήρα. Δεν μέτρησα ποτέ. Σε αντάλλαγμα αυτών που έδωσα πήρα σημαντικά διδάγματα. Ήταν όλα πολύτιμα και με βοήθησαν να ωριμάσω και να γίνω δυνατότερος άνθρωπος. Κοιτάζοντας πίσω, δεν ένιωσα ποτέ να αναλώνομαι και για κανένα από αυτούς δεν έχω μετανιώσει. Το αντίθετο.

Έχω μάθει πως σε όλα τα παιχνίδια υπάρχουν οι νικητές και οι ηττημένοι, πως οι κανόνες δεν ακολουθούνται πάντοτε και έχω μάθει την ήττα ανεξάρτητα αν οι κανόνες του παιχνιδιού τηρούνται ή όχι. Δεν είμαι ηττοπαθής απλά έμαθα να αποχωρώ την κατάλληλη στιγμή. Με το κεφάλι ψηλά. Με αξιοπρέπεια. Αυτή είναι,πιστεύω, η κατάλληλη στιγμή.

Έχω κάνει πολλά λάθη στην ζωή μου. Κάποια πέρασαν απαρατήρητα, για κάποια άλλα κρίθηκα σκληρά. Δεν δικαιολόγησα ποτέ τον εαυτό μου για κανένα από τα λάθη που όντως έκανα. Τον συγχώρεσα όμως. Έχω κριθεί και για πράγματα που δεν έγιναν ποτέ. Ένιωσα αδικημένη μα εκεί κράτησα ουδέτερη στάση. Όχι γιατί δεν προβληματίστηκα αλλά γιατί δεν ένιωσα την ανάγκη να αμυνθώ.

Δεν έχω μάθει να κρύβομαι από τα λάθη μου. Δεν φοβήθηκα ποτέ να τα αντιμετωπίσω. Αλλά δεν θα μπω στον κόπο να ασχοληθώ με μικροπρέπειες και κομπλεξισμούς κάποιων ανθρώπων.

Εγώ δεν πάσχω από στρουθοκαμηλισμό. Δεν κρύβομαι πίσω απ'το μικρό μου δακτυλάκι. Για μένα δεν υπάρχουν "πρέπει". Υπάρχουν μόνο "θέλω" και "μπορώ". Τα πρέπει είναι για τους δειλούς. Εγώ δεν είμαι δειλή.

Έχω μάθει να κάνω πάντα αυτό που αισθάνομαι γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να την ζει κανείς με απωθημένα. Δεν έχω απωθημένα.

Ξέρω ποια είμαι. Ξέρω τι θέλω. Δεν είμαι στο ψάξιμο. Δεν έχω ψευδαισθήσεις. Δεν κάνω συμβιβασμούς για τα θέλω μου. Παλεύω γι'αυτά.

Κάποιες στιγμές ένιωσα πως έχασα τον εαυτό μου,πως ξέφυγα από την πορεία μου. Επανήλθα. Πιο σταθερή από ποτέ, πιο συνειδητοποιημένη.

Έχω κάνει τις επιλογές μου. Μέσα από αυτές ίσως να απογοήτευσα κάποιους ανθρώπους. Δεν θα απολογηθώ σε κανένα. Δεν χρωστάω τίποτε σε κανένα. Ακούγεται εγωιστικό αλλά αυτό νιώθω. Λυπάμαι...

Λυπάμαι μα εγώ έχω μάθει να δίνω αξία στα πράγματα βασισμένη όχι μόνο στο τι αξίζουν αλλά και στο τι σημαίνουν. Λίγα είναι τα πράγματα που έχουν σημασία για μένα. Κανένα από αυτά δεν έχει υλική υπόσταση. Aυτά τα λίγα άυλα λοιπόν, θα παλεύω πάντα μέχρι να τα αποκτήσω. Κι άμα το πετύχω θα παλεύω για να τα κρατήσω...και σε όποιον αρέσει.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ......

Πάει αρκετός καιρός απο την τελευταία μου ανάρτηση.

Μάλλον χρειαζόμουν να μείνω λίγο μακρυά απο το βασίλειο των σκέψεων μου...αλλά όχι απο τις σκέψεις μου!

Μου έλλειψε. Μου λείψατε.

Πέρασα όμορφα, Γεύτηκα γεύσεις καινούργιες, Άκουσα ήχους πρωτόγνωρους, Είδα εικόνες καινές που ξόρκισαν τα παλιά.

Νιώθω κάθε μέρα ολοένα πως αλλάζω. Μα πάντα ίδια μένω. Κι όμως αλλάζω.

Ξυπνάω με την ελπίδα, κοιμάμαι με την πίστη.

'Εμαθα αυτό το διάστημα πως σημασία δεν έχει τι νομίζεις ότι είσαι αλλά τι κάνεις για να είσαι αυτό που είσαι!

Δεν είναι πάντα εύκολο να παλεύεις με τον εαυτό σου. Είναι όμως δυσκολότερο να παραδίνεσαι σε αυτόν.

Κατάλαβα καλύτερα απο κάθε φορά πως ένα κεφάλαιο ζωής κλεινει. Πως όλα τα βιβλία έχουν τελευταία σελίδα.

Ο φόβος που προσπαθώ να νικήσω. Ο εχθρός που νομίζω οτι έχω. Η κρύα τελευταία σελίδα.

Πρέπει να την αγαπήσω. Θέλω να την αγαπήσω. Θα την αγαπήσω.

Γιατί και η τελευταία μου σελίδα μου ανήκει. Απο μένα θα γραφεί. Εγώ θα την επιλέξω.

Μου ανήκει. Δεν της ανήκω.

Χαμένη όπως ήμουν στα μονοπάτια του έξω κόσμου συνειδητοποίησα πως τελικά ζούμε παράλληλες ζωές.

Αυτές ψάχνουμε κι αυτές μας ψάχνουν.

Ζούμε με τα παράλληλα Εγώ μας.

Μας βασανίζουν και τα βασανίζουμε.

Βιώνουμε το παράλληλο, Βιώνουμε και το τεμνόμενο.

Αυτο θέλω, Αυτό κυνηγάω.

Αυτο θα ζήσω.

ΨΕΜΑ ή ΑΛΗΘΕΙΑ;

Είναι ένα όμορφο ψέμα καλύτερο από την αλήθεια;

Ο Μαρκ Τουέιν έλεγε πως «η αλήθεια είναι ένα τόσο σπάνιο μόριο, που θα πρέπει να της κάνουμε πολύ περιορισμένη χρήση» και ο Σοφοκλής πως «το ψέμα ποτέ δεν ζει για να γεράσει» ...

Το αντικειμενικό μια αλήθειας είναι τόσο σχετικό, όσο και καθετί το απόλυτο και δεν είναι τυχαίο πως η κατοχή της γνώσης συνδυαζόταν πάντα με την παντοδυναμία, όπλο στα χέρια της εξουσίας κάθε τύπου. Μόνο που όσο ανοίγει το πλάνο, τόσο θολή γίνεται η εικόνα και τα στοιχεία της απειροελάχιστα κομμάτια σε ένα ψηφιδωτό που τείνει στο άπειρο.
Το κυνήγι της αλήθειας ολόκληρης ταυτισμένο με την ιδιοσυγκρασία μας την ρομαντική, που θέλει να αξιωθεί έναν δικό της, καλοφτιαγμένο παράδεισο. Ταυτίστηκε με το «είναι» μας, αλλά είναι μάταιο και αυτό, σαν τελευταία ελπίδα.

Θυμάμαι παιδί την αγωνία μου μπροστά στην αλήθεια του θανάτου.

Δεκαετία του '90 και η είδηση για την κατάρα του AIDS, του ιού που μάστιζε με όπλο τον έρωτα, γέμιζε τις τηλεοράσεις. Κλωθογυρνούσαν στο μυαλό μου οι εικόνες και η λέξη «θάνατος», η άγνωστη, η τρομοκρατική, η ως τότε (και τώρα ακόμα, τόσα χρόνια μετά ...;) ακατάληπτη και ασύλληπτη.

Με παιδική αφέλεια τον ρώτησα, με αγωνία στα μάτια, παράκληση σχεδόν να μου πει εκείνο που αποζητούσα να ακούσω:«Μπαμπά, όσοι έχουν AIDS ... πεθαίνουν;»
Παύση να διαβάσει τα μάτια μου ...
«Όχι αγάπη μου ...», να μη μου χαλάσει το χατίρι ...
Μάλωνε, βλέπεις, στο κεφάλι μου η αλήθεια που ήξερα με το παραμύθι που είχα ανάγκη να πιστεύω.

Μεγάλωσα πια και ακόμα δεν βρίσκω το θάρρος να σκορπίσω στους ανέμους τα παραμύθια μου. Έχω πολλούς «Άγιους Βασίληδες» που δεν θέλω να μάθω ποτέ ότι δεν υπάρχουν. Πολλές κρυμμένες γωνιές κάθε αλήθειας μου, που εσκεμμένα δεν φωτίζω. Από δειλία ή και ανάγκη, βλέπω εκείνα που επιλέγω να δω. Ποιος δεν το κάνει;Ποιος είναι τόσο ελεύθερος που δεν τρομάζει και μόνο στην ιδέα ότι θα βρει όλη την αλήθεια που από πάντα του διατείνεται ότι ψάχνει;

Δεν αγαπάω συχνά μωρέ. Αλλά τα παραμύθια μου τα ερωτεύομαι με την πρώτη ματιά, κάθε μέρα εκ νέου. Στοργικά ποτίζω τις ρίζες τους να ξαναγεμίζουν άνθη. Τα χρειάζομαι. Έτσι για να ανασαίνω καμιά φορά λίγο πιο βαθιά, στα περιθώρια του εαυτού μου.Λέω πως σιχαίνομαι το ψέμα των άλλων.

Μα οι αλήθειες οι πιο δικές μου είναι χειρότερος κίνδυνος.

Είναι ο κόσμος, που έχω φτιάξει και ζω, στα μέτρα μου και ως ένα βαθμό κάλπικος. Η πραγματικότητα έχει ανάγκη από «ντοπάρισμα» για να είναι υποφερτή και να αντέχεται. Το κουτί της δικής μου Πανδώρας είναι εκείνα που έχω απωθήσει, εκείνα που έχω πασπαλίσει με τη χρυσόσκονη του «happy end» των παραμυθένιων κόσμων που δημιούργησα στη φαντασία μου.Αν εσύ είσαι πιο θαρραλέος, πιο ντόμπρος με τον εαυτό σου, κάνε αλλιώς. Αν τολμάς, αν αντέχεις.

Εγώ διαλέγω να ζήσω καβάλα στο συννεφάκι μου, κι ας είναι τρύπιο.Δεν είναι τυχαίο που στις άμυνες της ανθρώπινης ύπαρξης είναι και η απώθηση από τη μνήμη των πιο επώδυνων στιγμών και εμπειριών της μικρής ζωής μας.

Σαν να μην υπήρξαν, σαν να μην τις ζήσαμε.

Τον μηχανισμό του υποσυνειδήτου θαρρείς μια τέτοια ανάγκη να τον «γέννησε». Να αποθηκεύει στο σκοτάδι τις πιο μαύρες μας αλήθειες, εκείνες που μας κόβουν τα πόδια και μας ρουφούν ζωή.Και έπειτα υπάρχει λένε μια σπάνια πάθηση που χάνεις την αίσθηση του σωματικού πόνου. Με φρίκη την περιέγραφαν, δείχνοντας στα ρεπορτάζ τους ανθρώπους που τρώγαν τις σάρκες τους χωρίς συναίσθηση οδύνης καμιάς.

Άραγε εκείνοι να συνάντησαν τα σκοτάδια που έκρυβαν στο πίσω μέρος της συνειδητής ζωής τους;

Παιδί, φοβόμουν το θάνατο. Ενήλικη πια, με τρομάζουν περισσότερο τα κομμάτια από το ψηφιδωτό της ζωής μου που μπορεί μια μέρα μια αφορμή να τα φωτίσει. Και να σκορπίσει από πάνω τους τη χρυσόσκονη, να εξαφανίσει το παρήγορο σύννεφο που με ταξιδεύει, να με ρίξει στο απόλυτο κενό.

Και τότε σαν άλλος κανίβαλος, να τρώω μία-μία τις σάρκες του εαυτού μου, από μέσα. Και να μείνω ένας άνθρωπος λειψός, μόνο δέρμα.Τότε φωτίζει τα μάτια μου ξανά εκείνη η παράκληση η παιδική, να διώξει κάποιος που αγαπώ τον εφιάλτη:

«Πες μου ένα ψέμα ν' αποκοιμηθώ ... »

(στίχος του Νικόλα του Άσιμου)...και επιστρέφει στην ψυχή μου η γαλήνη ... 

ΑΛΗΘΕΙΑ....ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ;

Εδώ και λίγο καιρό κάνω ειλικρινείς και εντατικές προσπάθειες να καταλάβω πως σκέφτεται ένας άντρας. Και δεν εννοώ για τη ζωή, το θάνατο και άλλα μοιραία. Αυτά τα έχω ξεκαθαρίσει. Εννοώ για το καζανάκι που στάζει από την αρχή της Άνοιξης

Την ώρα που εγώ απολάμβανα τις πρώτες ανοιξιάτικες  ημέρες τις απολάμβανε  και ο άντρας περί ου ο λόγος. Εντελώς ακατανόητα, το καζανάκι, εκείνες ακριβώς τις στιγμές απουσίας από το σπίτι, αποφάσισε όχι μόνο να μη γεμίζει νερό με την ταχύτητα που ξέρουμε όλοι, αλλά και ότι θα τρέχει νερό συνέχεια. Αντιλαμβάνεστε αμέσως ότι, αφού τρέχει νερό συνέχεια, δεν μπορεί να γεμίσει κιόλας. Τη διαπίστωση αυτή την έκανα ολομόναχη και ήμουν ιδιαίτερα περήφανη γι’ αυτό. Ως εδώ και μη παρέκει όμως. Υπάρχουν κάποια όρια που δεν πρέπει να ξεπεραστούν και αυτά τα όρια έχουν τεθεί ήδη από την αίθουσα τοκετού κι έχουν να κάνουν με το φύλο του παιδιού. Με τη φράση «γεννήσατε ένα υγιέστατο κοριτσάκι», καμιά μάνα στον κόσμο δεν θα σκεφτεί «τι ωραία! Τώρα θα έχω κι έναν άνθρωπο να μου φτιάχνει τα μερεμέτια στο σπίτι». Εδώ κοντεύει να ξεχάσει και το ποτήρι με το νερό στα γεράματα, που λέει ο λόγος. Τέλος πάντων, αφού στάθηκα ακίνητη για κάποια καίρια λεπτά ανάμεσα στο νιπτήρα και την τουαλέτα, χτύπησε το τηλέφωνο. Τέλος πρώτης πράξης.

Η εβδομάδα κύλησε όπως κυλάει για όλους τους εργαζόμενους, όπερ σημαίνει δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ με ένα καζανάκι να στάζει μόνο και έρημο μέσα στο διαμέρισμα. Έρχεται η  πρώτη Κυριακή και κάνω την ανακοίνωση: «Το καζανάκι στάζει». Ακολουθεί σιωπή τόσο βαριά, που θυμήθηκα το δημώδες, Της ερημιάς, της μοναξιάς, του γιου μου του μεγάλου. Αμίλητος σηκώνεται και χάνεται. Τώρα το μόνο που ακούγεται στο σπίτι είναι βαριά τα βήματα τον παν’ κάθε βραδιά στο καπηλειό και, φυσικά, το νερό που τρέχει. Επιστρέφει και λέει: «Το καζανάκι στάζει». Ακολουθούν κάποια καίρια για τη ζωή μας λεπτά, συνοδευόμενα και από βλέμματα όλο σημασία, χτυπάει το τηλέφωνο. Τέλος δεύτερης πράξης.

Έρχεται η δεύτερη Κυριακή. Έχουν περάσει δύο εβδομάδες όπου η ευρηματικότητα της φυλής των Ελλήνων επιβεβαιώνεται κάθε βράδυ με το εξής τελετουργικό: Ενώ εσύ κοιμάσαι, αφού σε έχει νανουρίσει το γλυκό άκουσμα του νερού που τρέχει από τα βάθη του σπιτιού, νιώθεις μια μοναξιά στιγμιαία και σε χρόνο μηδενικό το άκουσμα σταματά. Ο άντρας έχει βρει τη λύση, η οποία απαιτεί συνεχή συνεργασία του ανθρώπου με το εργαλείο, μια και κάθε πρωί η τουαλέτα θέλει να αποδείξει ότι είναι ένα δωμάτιο απολύτως απαραίτητο για ένα σύγχρονο σπίτι. Κυριακή μεσημέρι, λοιπόν, μετά την ανάγνωση των εφημερίδων και με μια στάση ζωής του τύπου «τα λόγια είναι περιττά», το πολυμήχανο φύλο του σπιτιού δρασκελίζει τα διάφορα ένθετα, δημοσιογραφικά τε και διαφημιστικά, και χάνεται για ακόμα μία φορά στα βάθη. Οι ήχοι που συνοδεύουν την απουσία του από το σαλόνι σε γεμίζουν ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Ξαφνικά ακούγεται η ερώτηση-καταπέλτης: «Έχεις ένα κατσαβίδι;» Αντί για απάντηση, εμφανίζεσαι έξαλλη μπροστά του και τον ρωτάς: «Σου φαίνομαι για ανθρωπότυπος που έχει ή, έστω, που ξέρει αν έχει κατσαβίδια; Για ποια με πέρασες;» Το δημιουργικό αυτό διάλογο συνοδεύουν εναλλακτικά βουίσματα υδραυλικής φύσεως, τα οποία –ω, του θαύματος- μετά την παρέμβαση του ανδρός παύουν. Και παύουν για δύο συναπτά 24ωρα! Το τρίτο (24ωρο) επανέρχονται, για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας, κάτι που με αναγκάζει να αναλάβω δράση. Τηλεφωνώ στον υδραυλικό. Διαπράττω όμως το ολέθριο σφάλμα να τηλεφωνήσω στον υδραυλικό μπροστά του.

Σήμερα πια ξέρω ότι εγώ ευθύνομαι για δύο πράγματα: πρώτον, για το νερό που δεν τρέχει πια και για τον κατήφορο που έχει πάρει η συναισθηματική μου σχέση με τον άντρα περί ου ο λόγος από την αρχή του κειμένου.

Μαζί με τις ευχές μου για ένα όμορφο Καλοκάρι θα σας χαρίσω και μια συμβουλή: Αν αγαπάτε τον σύντροφο σας, ποτέ μην κλείσετε ραντεβού με κάποιον άλλο που, αντί για χαρτοφύλακα, κρατά στα χέρια του εργαλειοθήκη. Καλύτερα βγείτε ραντεβού με τον Ρίτσαρντ Γκιρ. Θα τον πληγώσετε λιγότερο. Ή μήπως χαρεί κιόλας;

O ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ.........

           

             Έρωτας ο θρίαμβος της φαντασίας έναντι της λογικής… Εμφανίζεται πάντα την κατάλληλη στιγμή, ως από μηχανής Θεός, την ώρα που η λογική αγγίζει το απόγειο των βιορυθμών μας. Πως μπορεί κανείς να περιγράψει τον όρο έρωτα, πως μπορεί με λέξεις να αποτυπώσει το αίσθημα που προκαλεί ο έρωτας; Πόσο πεζά και πόσο κουτά μοιάζουν τα λόγια μπροστά στο δέος της απόλυτης ψυχικής απελευθέρωσης…  Τα λόγια πηγάζουν από το μυαλό, ο έρωτας καταργεί τη λογική, επαναπροσδιορίζει το ένστικτο και ξεφτιλίζει τον ορθολογισμό. Συνεπώς όταν κάποιος επιχειρεί να αναλύσει τον έρωτα, σημαίνει αυτόματα πως δεν είναι ερωτευμένος. Το να προσπαθείς να προσεγγίσεις «φιλοσοφικά» το Θεάρεστο είναι προδιαγεγραμμένο πως το μόνο που θα πετύχεις είναι να περπατήσεις πάνω στο νερό, αναμεταδίδοντας μνήμες και εικόνες αυτών που βλέπεις να κολυμπάνε στο βυθό…

            Ο έρωτας είναι μία ψυχοσωματική υπερδιέγερση, είναι η χαρμολύπη του απόλυτου και η ανασφάλεια του προσωρινού. Ως σήμερα δεν έχω καταλήξει ποια από τις δύο θεωρίες που ταλανίζουν το μυαλό μου είναι η ορθή.   Η μία είναι αυτή που στέφεται από την παραμυθόσκονη του ρομαντισμού… Πως ο έρωτας είναι υπόθεση καρμική, πως είναι αναπόφευκτος και προκαθορισμένος στη διαδρομή του πεπρωμένου. Δύο άνθρωποι «αδερφές ψυχές», «έτερα ήμισι» , σε ένα διαρκές αγώνα να συναντηθούν και να ενωθούν… Υπέρμαχοι της αγάπης και φανατικοί οπαδοί της άποψης πως η αγάπη είναι ο μόνος ανίκητος αντίπαλος στο παιχνίδι της ζωής… Η άλλη άποψη είναι αυτή που δέχεται τον έρωτα ως μία ακόμα εγκεφαλική λειτουργία. Χημεία, ορμόνες που εκρίνοντε ανάλογα με τις ανάγκες μας και είναι ικανές να αναγνωρίσουν το άτομο που θα μας τις καλύψει.

           Μια διαδικασία επιβίωσης, αναπαραγωγής… Αναπνέω, τρώω, κοιμάμαι, ερωτεύομαι, έτσι απλά, έτσι μηχανικά.

              Προσωπικά τείνω να αποδεχτώ πως πρόκειται για ένα περίεργο κράμα συνδυασμού, ένα αμάλγαμα φυσικού και μεταφυσικού αναμεμιγμένα στην ποιοτική ποσότητα τους…. Ο Έρωτας για μένα είναι αυτό που «γαμάει» το μυαλό σου, αυτό που σε «καυλώνει» εγκεφαλικά, αυτό που εκμηδενίζει τη σκέψη και καταλαμβάνει το κενό, γεμίζοντας το συναισθηματική ηδονή.

            Όπως και να ‘χει, όποιος  κι αν είναι ο λόγος που ο έρωτας βιώνετε από το ανθρώπινο είδος, είναι μαγικός. Ορίζει καρδιά, ψυχή και νου και αποδεσμεύει για όσο διαρκεί, το κορμί από το βατό και το ρεαλισμό… Στον έρωτα δε χωράνε εκπτώσεις, όταν τον ζεις οφείλεις να τον αντιμετωπίζεις με δόξες και τιμές, αυτή είναι η υπόσταση του. Είναι ιεροσυλία να τον βιώνεις πεζά και επιπόλαια, έχει αξία ζωτικής σημασίας. Όταν ο έρωτας αποφασίσει να σου χτυπήσει την πόρτα, δεν μπορείς να της την κλείσεις στα μούτρα… γιατί τότε θα μπει από το παράθυρο και θα φερθεί ακόμα ποιο βάναυσα… Διότι ο Έρωτας  διαθέτει μεγάλες δόσεις πόνου, είναι τυραννική και βασανιστική αλλά ταυτόχρονα και αυτοθεραπευτική…  κάποιος έχει προνοήσει γι’ αυτό. 

Υ.Γ

Δεν θα μπρούσα μια αναρτηση με περιεχόμενο τον Ερωτα να μην  την επενδυσω μουσικά.....

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΔΟΚΙΜΑΣΤΗΡΙΟ

Η Ελλάδα δεν αναστενάζει μόνο στις χρηματοπιστωτικές αγορές, όπως νομίζετε, αλλά στα δοκιμαστήρια. Λοιπόν, είναι χειμώνας. Αυτό σημαίνει ότι φοράς έναν ικανό αριθμό ρούχων για ευνόητους λόγους. Μάλιστα. Κι επειδή έχεις πάει για ψώνια και όχι για να απλώσεις τραχανά, δεν φοράς ό,τι πιο πρόχειρο σου βρίσκεται. Τουναντίον. Φοράς κάτι που δεν είναι υποχρεωτικά στο όριο για να πάει στο καθαριστήριο. Ε, οι καταστηματάρχες δε λαμβάνουν υπόψη τους τίποτα απ’ όλα αυτά. Τα δοκιμαστήρια, κατά τη γνώμη τους, υπάρχουν για τελείως άλλους λόγους απ’ αυτούς που εμείς οι καταναλωτές πιστεύουμε ότι υπάρχουν: για να βγάζουμε τα ρούχα που φοράμε και να δοκιμάζουμε τα ρούχα που ίσως αγοράσουμε.  Αυτό το γεγονός, που κανονικά θα έπρεπε να είναι απλό στη ζωή μιας γυναίκας, το χειμώνα ιδιαίτερα γίνεται μια αλησμόνητη εμπειρία. Πώς δένονται οι άντρες στο στρατό και μετά από χρόνια συναντιούνται και μοιράζονται τις αναμνήσεις τους ή τους ακούς να λένε «κάναμε μαζί θητεία» κι όλο αυτό κάπως σαν κώδικας μοιάζει; Έτσι και μεις οι γυναίκες μπορούμε να λέμε ιστορίες από τα δοκιμαστήρια ή να λέμε όλο νόημα «κάναμε μαζί δοκιμαστήριο».

Η αρχή της ιστορίας είναι πάντα ίδια. Είσαι στο μαγαζί. Τα ρούχα είναι και ωραία και ακριβά. Παίρνεις τα δυο κομμάτια που σου αρέσουν και πηγαίνεις να τα δοκιμάσεις. Απο δω και κάτω, η ιστορία έχει παραλλαγές. Διαλέξτε.

 Ανοίγεις την κουρτίνα, μπαίνεις στο δοκιμαστήριο, στέκεσαι στη μέση ενός τετραγωνικού μέτρου και, επειδή μπορείς να κουνήσεις το κεφάλι σου και μόνο αυτό, κοιτάς δεξιά κι αριστερά και βλέπεις ΕΝΑ κρεμαστάρι. Με την επιδεξιότητα επαγγελματία του τσίρκου Medrano, κρεμάς την τσάντα, το παλτό, τα ρούχα που θα δοκιμάσεις και αρχίζεις να γδύνεσαι. Που θα ακουμπήσεις τα ρούχα που βγάζεις; Το ξανασκέφτεσαι, ξεκρεμάς τα ρούχα που θες να δοκιμάσεις, ξεκρεμάς το παλτό, φτάνεις στην τσάντα, την αφήνεις στο πάτωμα, το ξανασκέφτεσαι, αν κρεμάσεις το παλτό, δεν θα χωρέσουν τα ρούχα σου στο κρεμαστάρι. Στο μεταξύ είσαι με τη φούστα στα γόνατα, που τα έχεις λυγίσει για να μην γλιστρήσει, και, παρά την «κομψή» αυτή στάση, συνεχίζεις να σκέφτεσαι, βλέπεις στον καθρέφτη ότι αυτή η στάση δεν είναι ακριβώς η στάση που έχει και ο «Στοχαστής» του Ροντέν, παίρνεις την τελική απόφαση και αφήνεις το παλτό σου να σωριαστεί «πάνω» στην τσάντα, δηλαδή το πετάς στο πάτωμα. Έχετε αναρωτηθεί πόσα μπορούν να χωρέσουν στο πάτωμα ενός δοκιμαστηρίου ενός τετραγωνικού μέτρου; Τρίχες. Ναι. Κλωστές και χνούδια. Ναι. Σκόνη. Ναι. Όλα αυτά τα έχει πάντα. Τα ροκανίδια όμως; Ποιός άδειασε το αμπαλάζ υαλοπωλείου εδώ μέσα;

 Πλησιάζεις στο δοκιμαστήριο και βλέπεις κάτι ποδαράκια πίσω και κάτω από την κουρτίνα. Δεν είναι τηλεπαιχνίδι για να την ανοίξεις και να πάρεις την καφετιέρα με τα ποδαράκια, άρα περιμένεις να βγει η άλλη πελάτισσα.

 Δεν βλέπεις τα ποδαράκια, ανοίγεις την κουρτίνα, μπροστά σου είναι γυμνές δύο άγνωστες σ’ εσένα και εξίσου ξένες μεταξύ τους, η ζωή μοιραία σάς έφερε τόσο κοντά όλες κι έδεσε το μανίκι της μιας με το μπατζάκι της άλλης. Υποτίθεται ότι είστε εντελώς ψύχραιμες και ούτε σας αφορά αν το μπούτι της μιας έχει κυτταρίτιδα, καλό θα είναι, πάντως, αυτό το μπούτι να μην ανήκει σ’ εσάς, δεν ξέρετε που να ακουμπήσετε το βλέμμα σας –πόσο μάλλον τα ρούχα- ο Μελισσανίδης ζει, αυτός σας οδηγεί και καταφέρνετε υποτυπωδώς να βγάλετε το παλτό, να το περάσετε στους ώμους σας σαν φουλάρι, να φρακάρει το ζιβάγκο στο μέτωπό σας, πάνω στον πανικό να ρίξετε μπουνιά στη διπλανή που έχει σκύψει για να τραβήξει τις μπότες της άλλης που θέλει να φορέσει το σιγκαρέτ παντελόνι, τρομάρα μου, ενώ η ίδια έχει ξεκούμπωτη ακόμα τη φούστα και κρατά στα δόντια τη μπλούζα που θέλει να ταιριάξει. Εσείς όλη αυτή την ώρα σφίγγετε τα μπούτια σας και για να γίνετε Σίντι Κρόφορντ και για να κρατήσετε το σακάκι που έχει πέσει σαν τον Ορέστη Μακρή στο πάτωμα, το οποίο πάτωμα έχει ροκανίδια. Στοπ. Το πάτωμα έχει ροκανίδια, λέω.

Συμπέρασμα: Κάθε δοκιμαστήριο που σέβεται τον εαυτό του έχει ροκανίδια, πριονίδια και άλλα λήγοντα σε –ίδια. Η πελάτισσα μπορεί να μπαίνει μόνο αν σέβεται το μαγαζί, αλλά, αν τυχόν θελήσει να δοκιμάσει τα ρούχα που θα αγοράσει, το μαγαζί θα την αντιμετωπίζει σαν να είναι μια σταχομαζώχτρα, μια τελευταία. Και ως μια τέτοια, πώς θα μπορέσει να μπει στο επόμενο;