Η ΤΕΛΕΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Η ΤΕΛΕΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Όταν δεν είμαι καλά μου αρέσει να περπατάω, ίσως γιατί νιώθω ότι απομακρύνομαι για λίγο από όσα με απασχολούν. Εκείνο το βράδυ-βράδυ της ονομαστικής μου εορτής- μόνο καλά δεν έλεγες ότι ήμουν. Κάτι παθαίνω όταν βομβαρδίζομαι με αναρίθμητα "χρόνια πολλά". Όχι ότι δεν μου αρέσει να μου χαμογελάνε και να λαμβάνω ευχές, αλλά η όλη τυπικότις της υπόθεσης με "χαλάει". Κατεβαίνοντας λοιπόν από το μετρό, αποστρέφομαι χωρίς δεύτερη σκέψη την ιδέα του λεωφορείου μέχρι το σπίτι, γεγονός που ισοδυναμούσε με τριάντα λεπτά περπάτημα(γιατί ναι περπατάω με το πάσο μου).

Δεν βαριέσαι! Η καλύτερη μου! Μπαίνω σε μια κάβα και εφοδιάζομαι με δρακουλίνια. Ο κυριούλης στο ταμείο με κοιτάει παράξενα. Λογικό. Δεν πτοούμαι όμως. Παίρνω τα δρακουλίνια μου και φεύγω κυρία. Ανοίγοντας το σακουλάκι, άνοιξε μεμιάς θαρρείς η κιβωτός των στοχασμών μου. Περίεργο πράμα οι σκέψεις, κυλάνε σαν ποτάμι, μόνο που δεν ξέρεις σε ποια θάλασσα θα καταλήξουν. Σκέφτομαι τι ομοιότητες έχω με ένα σακουλάκι γαριδάκια. Δίνω, δίνω, δίνω, δίνω. Τι δίνω; Αγάπη, ευκαιρίες, κομμάτια ολόκληρα του εαυτού μου και αναρωτιέμαι αν θα υπάρξει κάποια στιγμή που θα είμαι κι εγώ τόσο άδεια όσο αυτό το σακουλάκι στα χέρια μου μόλις το καταναλώσω.

Φτάνοντας κάπου στη μέση της σακούλας καταλήγω ότι το πρόβλημα μου δεν είναι ότι δίνω. Όχι. Το πρόβλημα μου είναι ότι εξιδανικεύω τα πάντα γύρω μου. Εξιδανικεύω το παρελθόν, τους ανθρώπους που με περιβάλλουν, τα θέλω μου, τα όνειρά μου και όσα δεν έχω καταφέρει. Όπως όλοι, δημιουργώ μια άρτια σχηματισμένη εικόνα του κάθε "θέλω" μου στο μυαλό μου. Μια εικόνα τέλεια. Και προχωράω ακολουθούμενη από όλες τις τέλειες εικόνες μου, που αποτελούν το μέτρο σύγκρισης όλων όσων θέλω. Και κάθε φορά που νομίζω ότι κάποιο από τα θέλω μου ανταποκρίνεται στην αντίστοιχη τέλεια εικόνα του μέσα στο μυαλό μου, δίνω ένα κομμάτι της ψυχής μου. Μα η απογοήτευση δεν αργεί να μου χτυπήσει την πόρτα, γιατί φαίνεται τελικά πως το πραγματικό βρίσκεται έτη φωτός μακρυά από το τέλειο. Το δικό μου τέλειο ομοίωμα.

Ίσως είναι προτιμότερο να αποχαιρετήσω τη σκιά του ιδεατού και να πορευτώ μόνη μου. Ίσως το τέλειο είναι δίπλα μου και η σκιά με εμποδίζει να το δω. Ίσως αντί να αναζητώ το ιδεατό, πρέπει να πάρω το πραγματικό και με κάποιου είδους αλχημεία να το κάνω εγώ τέλειο, να το μετατρέψω στο δικό μου χρυσό. Μπορεί το τέλειο να μην χωράει στα καλούπια που εγώ του έχω σχηματίσει κι αυτή η ιδιότητα να το καθιστά τέλειο. Τι μου μένει λοιπόν να κάνω; Να ανοίξω τα μάτια και να χαμογελάσω αφού τελειώσω με τα γαριδάκια!