ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΞΕΡΩ ΚΑΝΩ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ

ΞΕΡΩ-ΚΑΝΩ-ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

 

     Είναι Κυριακή πρωί .Από το παράθυρο της κουζίνας χαζεύω μια άγνωστη συνομήλική μου να εξοπλίζει το αυτοκίνητό της με εκδρομική εγρήγορση. Μπορώ να φανταστώ όποια ιστορία θέλω για πάρτη της, μπορεί να γίνει η ηρωίδα μου για τις τρεις πρώτες γουλιές καφέ, Xtra strength φίλτρου από καφεκοπτείο – οι αρωματικές ποικιλίες καφέ προυποθέτουν χρόνο για απολαύσεις, προσεχώς η απόλαυση είναι το σύνθημα που αναβοσβήνει αυτή την εποχή στο μυαλό μου.

Déjà vu είναι η σκηνή που μόλις περιέγραψα. Πέντε μήνες πριν, σ’ αυτή ακριβώς τη θέση, με αυτή περίπου τη γεύση στο στόμα, κατέληγα στο συμπέρασμα ότι η μοναξιά αυτή καθαυτή δεν αποτελεί μοιραία διάγνωση. Ο φόβος της μοναξιάς είναι η ασθένεια. Μοναδικός τρόπος ίασης η γνώση. Ποιός είσαι, τι νιώθεις και γιατί, τι θέλεις από σένα, από τους άλλους. Αν γνωρίσεις τον εαυτό σου και τον  αγαπήσεις, αγαπάς τη ζωή, είπα. Κατάπια μια γερή δόση σπανάκι και, ως θηλυκός Ποπάι, απεφάνθην: Η μοναξιά δεν είναι εχθρός, είναι σύμμαχος. Άστραψα και βρόντηξα.

     Πέντε μήνες αργότερα, δηλαδή σήμερα, δηλαδή τώρα, στη δεύτερη κούπα καφέ, η άγνωστη συνομήλικη που χάζευα από το παράθυρο είχε φύγει. Δεν υπάρχουν πια δόγματα, οι θεωρίες κολυμπούν στο κεφάλι μου – ποια θα φτάσει πρώτη στην ακτή δε με νοιάζει, ποια είναι το σωσίβιο θέλω να ξέρω. Είμαι τριάντα και κάτι. Μια ηλικία μπουκιά και συχώριο για τα μίντια, για τις διαφημιστικές εταιρείες, τις εταιρείες καλλυντικών, ταξιδιών, τη βιομηχανία μόδας, τα ινστιτούτα καλλονής, αισθητικής, πλαστικής χειρουργικής. Οι ορμόνες μου παλεύουν με τα όνειρά μου .

     Ξέρω, κάνω, σκέφτομαι. Τρία ρήματα που καθορίζουν τη ζωή. Ξέρεις μέχρι τα είκοσι-κάτι σου. Κάνεις μέχρι τα εξήντα σου. Και σκέφτεσαι (τι θα έκανες αν ήξερες) μετά. Είμαι τριάντα και κάτι. Υποτίθεται ότι είμαι στην ηλικία του «κάνω». Και με διαδικασίες πρόσω ολοταχώς. Τότε, γιατί σκέφτομαι συνέχεια αν ξέρω τι κάνω;

     Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Κάθε (μεγάλη) απόφαση τη χρειάζεται. Όπως ακριβώς και ο (ανώδυνος) τοκετός. Και οι δύο παρενθέσεις το κατ’ ευφημισμόν σχήμα θέλουν να ενισχύσουν. Είμαι τριάντα και κάτι και ξέρω πια πολύ καλά αυτό που υποψιαζόμουν εδώ και χρόνια. Τις μεγάλες αποφάσεις δεν τις παίρνεις εσύ. Τις έχουν πάρει κάποιοι άλλοι κι εσύ απλώς πρέπει να ξέρεις πότε θα πεις το «ναι» ή το «όχι». Ωσεί παρών στα μεγάλα, μετράς τα καθημερινά εντελώς παρών. Οι αντοχές σου αρχίζουν να τσεκάρονται, στην καλύτερη περίπτωση, από τη στιγμή που κλειδώνεις την εξώπορτα του σπιτιού σου και σκας μύτη στον αγώνα για τον άρτον ημών τον επιούσιον.

     Μην ανησυχείτε. Δεν είναι τίποτα πολύ σοβαρό. Ένα ακόμα face in the crowd είμαι κι εγώ.