ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ τον ΑΝΤΡΑ ή τη ΓΥΝΑΙΚΑ

 ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ 

 τον ΑΝΤΡΑ ή  τη ΓΥΝΑΙΚΑ!

Την περασμένη εβδομάδα για κάποιο λόγο που δεν κατάφερα να διευκρινίσω, στο φανάρι λίγο πριν το σπίτι μου είχε τροχονόμο. Το αυτοκίνητο που βρισκόταν μπροστά μου δε σταμάτησε ακριβώς στη διάβαση, αλλά προχώρησε ένα μέτρο παρακάτω, χωρίς όμως να εμποδίζει την κυκλοφορία της διασταύρωσης. Ο τροχονόμος κάνει μια αγανακτισμένη κίνηση στον οδηγό του αυτοκινήτου. Τσεκάρω. Είναι γυναίκα. Μαλλί μακρύ, ταλαιπωρημένο από τις βαφές, σε χρώμα γινωμένου μάνγκο, ντύσιμο πρόχειρο έως λετσέ, ηλικία τριάντα πέντε με σαράντα. Το αυτοκίνητο; Πολύ κυριλέ σε σχέση με την οδηγό του. Volvo 340 GL! Ο τροχονόμος την κοιτάζει μ’ ένα βλέμμα ανάμεσα στο φτύσιμο και στο βρίσιμο και αποφασίζει το καψώνι. Με μια κίνηση του χεριού του, «διατάζει» το αυτοκίνητο να τον πλησιάσει. Γίνεται. Δε σκύβει για να μιλήσει, αλλά αναγκάζει την οδηγό να βγάλει το κεφάλι της από το παράθυρο για να συνεννοηθούν. Μάλλον δεν τα κατάφεραν. Η επόμενη κίνηση δείχνει στο αυτοκίνητο να πάει στο πλάι, , για να μην εμποδίζει εμάς που, όπου να ‘ναι, θα πρέπει να ξεκινήσουμε. Ο τροχονόμος το ακολουθεί με αργά βήματα, δε δίνει πια καμία σημασία στην οδηγό, κατευθύνεται στο πορτ παγκάζ. Βγάζει το μπλοκάκι του, το ακουμπά στο καπό και ψάχνει για στιλό. Η γυναίκα, όλη αυτή την ώρα, δεν βγήκε από το αυτοκίνητο καθόλου. Όσο για μας, σφύριξε και φύγαμε. Τα πήρα. Στοίχημα πως, αν ήταν στο τιμόνι σαραντάρης με κουστούμι Hugo Boss από τον Καρούζο, δεν θα ‘τρεχε τίποτα.
Δύο μέρες αργότερα, είμαι καλεσμένη σ’ ένα πάρτι που δεν είναι πάρτι. Κανείς δε χορεύει .Τέλος πάντων, όπως συνήθως συμβαίνει στις περιπτώσεις που βρίσκονται είκοσι πέντε άνθρωποι γνωστοί ανά πεντάδα, άγνωστοι στους υπόλοιπους είκοσι, δημιουργήθηκαν πηγαδάκια. Πέντε για την ακρίβεια. Δίψασα και, επειδή έχω πόδια, σηκώθηκα να πάω στην κουζίνα. Το σπίτι δεν ήταν το αρχοντικό του Μοριά, και τα άλλα απλωμένα πόδια που συνάντησα στο διάβα μου κάπως έπρεπε να τα υπερσκελίσω. Χρειάστηκε να πω «συγνώμη», για να περάσω, σχεδόν σε όλα τα αντρικά πόδια. Οι γυναίκες τα μάζευαν ανακλαστικά, ακόμα κι αν εκείνη τη στιγμή μιλούσαν. Υπάρχει κάποιος οφθαλμίατρος να μου πει αν ο γυναίκες έχουν καλύτερη περιφερειακή όραση από τους άντρες;
Το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μου αρέσκεται στα αρωματικά κεριά, στα ξερά λουλούδια και στα εσώρουχα Victoria’s Secret. Το δεξί ημισφαίριο στέλνει στο σπίτι, για να πλύνει τα πιάτα της, όποια γυναίκα οδηγό κάνει τα φρένα μου να στριγκλίσουν. Όλος ο εγκέφαλος μαζί, όμως, ξέρει τι σημαίνει προκατάληψη όταν τη βλέπει.
Η φάση της εποχής επιβάλλει να μην απορώ όταν βλέπω εξηντάρηδες να κυκλοφορούν με εικοσιπεντάρες. Να μην θυμώνω όταν στους παντρεμένους αναλογεί σχεδόν επιτακτικά μία ακόμη γυναίκα. Και να συμφωνώ απολύτως όταν μια γυναίκα που φωνάζει χαρακτηρίζεται υστερικιά κατίνα, ενώ ένας άντρας που ωρύεται είναι μάγκας και ξέρει να επιβάλλεται.
Η φύση μου αγαπάει τους άλλους άντρες. Εκείνους που δε σε ξεπετάνε στα γενέθλιά σου με μια βιαστικά αγορασμένη ανθοδέσμη από το ανθοπωλείο δίπλα στη δουλειά. Εκείνους που δεν ντύνονται γυναίκες κάθε Αποκριά επί πέντε συνεχείς χρονιές. Εκείνους που σου ανοίγουν την πόρτα να περάσεις, σου ανάβουν το τσιγάρο στα τρία πρώτα ραντεβού, σε περιμένουν να μπεις στο ασανσέρ και μετά μαρσάρουν.
Η θηλυκότητα δεν κρεμάει πάντα δαντελένιες κουρτίνες στα παράθυρα. Ούτε περνάει ώρες με το πιστολάκι στο μπάνιο. Η εφηβεία, ίσως. Η θηλυκότητα πίνει μπίρες, φωνάζει και γελάει δυνατά. Δε θυμώνει πάντα με τα χεράκια στη μέση και με γόβα στιλέτο που ανεβοκατεβαίνει νευρικά μεν, χαριτωμένα δε. Η θηλυκότητα κάτω από τον ήλιο και μαυρίζει και ιδρώνει. Όταν διαθέτει ωραία πόδια φοράει μίνι και καλά κάνει. Δεν σημαίνει ότι απαραιτήτως τα ‘θελε και τα ‘παθε. Όσες θέλουν οι άλλοι να πάθουν κάτι από το μίνι τους είναι αμέσως ευανάγνωστες στην υπόλοιπη κοινότητα. Άσε που η Σάρον Στόουν, που έκανε καριέρα μέσα από το μίνι της, είναι και αγαπημένη μου.
Ότι δεν είμαστε άγγελοι είναι δεδομένο. Γι’ αυτό ο Βασίλης Καρράς κάνει επιτυχία με το «Απορώ», ο Μητροπάνος με τον Λάκη Παπαδόπουλο βάφουν τις κουρτίνες στο χρώμα που μισούσε, όσο για το Γιάννη Πάριο, τι κι άντρας που είναι, φοβάται, φοβάται.
Το ξέρω, δε θα με πιστέψετε, αλλά δεν είμαι φεμινίστρια. Μπορεί και να φταίει ότι πολύ πρόσφατα έμαθα τη διαφορά του Woolite από το Soupline.