ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΟ ΓΟΒΑΚΙ 

ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑΣ

«Έστιν ουν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης…» Δεν θυμάμαι παρακάτω, όμως θυμάμαι ότι δεν ήμουν στην Επίδαυρο, αλλά πρώτο τραπέζι πίστα και πάνω απ’ το κεφάλι μου χόρευαν κάτι καλλονές με κάτι κοθόρνους να, μέγεθος έχοντας τουλάχιστον δύο νούμερα μεγαλύτερο από το κανονικό.

       Εν αρχή ην η διευκρίνησις. Η νέα γενιά των Ελληνίδων είναι μαζί με τις Ισπανίδες οι ωραιότερες γυναίκες της Ευρώπης. Δε λέω του κόσμου επειδή έχει ήδη ανακαλυφθεί η Λατινική Αμερική κι επειδή είμαι ανώτερος άνθρωπος. Χωρίς σχόλια, ελπίζω, συνεχίζω. Αυτές λοιπόν οι κούκλες της μεταπολιτευτικής Ελλάδας βαδίζουν στη μεταμοντέρνα εποχή του πλανήτη Μόδα με απαράδεκτα παπούτσια. Τέρατα χοντροκοπιάς, κακογουστιάς και, τάχατες, 70’ς are back! Μην τρελαθούμε. Επτά επί Θήβας are back!

       Κι αυτό όφειλαν να το ξέρουν οι απανταχού fashion δικτάτορες. Οι κοθόρνοι ήταν ιn στις αρχαίες τραγωδίες. Π.Χ. M.Χ. είναι απλώς τραγωδίες. Η τάση που προβάλλει το XS από κορυφής μέχρις αστραγάλων, επιβάλλει και το XXL από αστραγάλων μέχρις ονύχων.

      Σόρι, παιδιά, αλλά αυτό εγώ το λέω ρατσισμό. Αυτές οι δολοφονικές πλατφόρμες δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τη φυλετική ισότητα των Doc Martins ούτε με την άνεση των Nike-Just do it! Εντάξει, στη μια περίπτωση ακούς την ιαχή «Αέρα!» από το Αλβανικό Έπος και στην άλλη ακούς τον ύμνο των Ολυμπιακών Αγώνων. Τα ξυλοπόδαρα όμως απευθύνονται αποκλειστικά σε γυναίκες-θύματα της μόδας ή γυναίκες-θύματα του έρωτα ενός ορθοπεδικού. 

.      Ανατροπή θέλουν να κάνουν τα κορίτσια ενδυματολογικώς δια του υποδήματος, με γεια τους, με χαρά τους. Μη σηκώνεσαι όμως, ολόκληρη γυναίκα, να χορέψεις τσιφτετέλι –και ό,τι συνεπάγεται σημειολογικώς και ως τεστ αισθησιασμού του αρσενικού κοινού σου- σαν παπουτσωμένος γάτος. Εκτός κι αν είσαι μέλος της οργάνωσης Η Μόδα στη Υπηρεσία του Γέλιου. Τότε ζήτα και εκπομπή στο MTV. Εκεί θα εκτιμήσουν το χιούμορ σου. Στη δική μας τηλεόραση, όσες φορούν αυτά τα τέρατα, τα φορούν περήφανα και σοβαρά. Για να κάνουν τέρατα. Πάντα περήφανα και πάντα σοβαρά.

      Τα κάτω άκρα και ειδικότερα τα πέλματα είναι μια περίεργη ιστορία. Αν δεν ήταν, δεν θα είχε εφευρεθεί το αισθησιακό γοβάκι της Σταχτοπούτας, πρώτο φετίχ για κάθε παιδικό μυαλό. Τα πόδια είναι εκεί και είναι για να περπατούν. Κατ’ αρχήν. Είναι απολύτως χρηστικά με έναν απολύτως μπανάλ τρόπο, τελείως άλλο από τον τρόπο των χεριών, ας πούμε. Δεν μπορείς, δηλαδή, να περιμένεις τα αστεία δάχτυλα των ποδιών να είναι τόσο έξυπνα όσο τα δάχτυλα των χεριών. Και ούτε κατά διάνοια τόσο «ομιλητικά». Τα πόδια περιμένουν απο μας να τα προβάλουμε είτε ως σέξι είτε ως όποιος αντέξει. Να χορέψουμε σαν θεές ή να βαδίσουμε σαν πάπιες. Το παπούτσι είναι το μέσον. Από τη γόβα σκέτη, μέχρι τη γόβα στιλέτο, από τις μπαλαρίνες μέχρι τα πέδιλα, εμείς καθορίζουμε το μήνυμα. Επειδή τα πόδια πρέπει να σηκώσουν το βάρος της διαδρομής μιας ζωής, θέλουν και χάδια. Το παπούτσι είναι φετίχ. Φορέστε ένα πασούμι, για παράδειγμα, και βάζω στοίχημα πως ο μισός εγχώριος αντρικός πληθυσμός θα θέλει να ζήσει μαζί σας τις «Χίλιες και μια νύχτες» σε φαστ φόργουαρντ. Όχι, ο άλλος μισός δε θέλει πλατφόρμες. Φορέστε τες και μετά αφήστε να τρέχει η μοναξιά μέσα απ’ τα μάτια σας.

      Αν υιοθετήσουμε τη θεωρία που λέει ότι ο κόσμος προχωράει και εξελίσσεται και μέσα από τα ρούχα που φοράμε, τότε οι τάσεις είναι τρομακτικά αποκαλυπτικές. Έχουμε χάσει την επαφή με τον αφαλό μας. Είναι κανείς εκεί; Απουσιάζει η αισθητική όχι με την έννοια του tres-tres chic, mon cherie, αλλά με την έννοια του πολιτισμού. Και για να γίνω πιο σαφής, αν όλα τα παπούτσια ήταν ίδια, η λέξη τσόκαρο δεν θα ήταν βρισιά.