ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ….......

         

       Δεν ξέρω άλλα όσα και να πω, όσα και να σκεφτώ, όσα και αν γράψω…όσα και αν νιώθω, αν θα είναι ποτέ αρκετά.

       Για τον πατέρα μου…..

       Ποτέ πριν από το θάνατό του δεν είχα σκεφτεί ότι ένας θάνατος θα δημιουργούσε ένα κενό που δεν θα γέμιζε ποτέ.

       Είναι ίσως γιατί ήταν η προσωποποίηση της γαλήνης….της προσφοράς…της ασφάλειας….

        Πάντα κοντά, πάντα πρόθυμος, με το τσιγάρο μόνιμα στο στόμα…καθισμένος στη βεράντα …να γεύεται την οικογένειά του….

        Ήταν ένας σπάνιος συνδυασμός αριστοκράτη-bon viveur και καλού Σαμαρείτη με πολλούς και πιστούς φίλους. Λίγο πριν φύγει τον ρώτησα μια μέρα «αν γυρνούσες το χρόνο πίσω τι θα άλλαζες στη ζωή σου;» Μου απάντησε στοχαστικά «Θα αγαπούσα περισσότερο τους ανθρώπους». Αυτόματα ό,τι σε υλικό μου είχε κληρονομήσει μου φάνηκαν μια ασήμαντη κουκκίδα. Κράτησα τα λόγια του σαν την πιο πολύτιμη κληρονομιά που όσο την εξαργυρώνεις  τόσο πλουτίζεις. Γιατί αγαπώντας συγχωρώ και συγχωρώντας γαληνεύω και εξελίσσομαι.

         Ο θάνατος του με έκανε να αλλάξω τελείως στάση ζωής. Ξέρω πως κάποια πράγματα πιθανόν να μην είχαν συμβεί αν δεν πέθαινε, αλλά δεν μπορώ να είμαι και  σίγουρη.

         Προσπάθησα και προχώρησα στη ζωή μου όμως 6 χρόνια μετά είναι ακόμη για εμένα ζωντανός μέσα από τις αναμνήσεις που (ευτυχώς) φρόντισε να είναι πάρα πολλές…και το σημαντικότερο είναι καλές όλες….

        Πόσο τυχερή αισθάνομαι που πρόλαβα να του πω χιλιάδες φορές πριν φύγει πόσο πολύ τον αγαπώ….

         Αυτός μου το έδειχνε μια ολόκληρη ζωή…..

        Τελικά αν υπάρχει παράδεισος φτιάχτηκε για ανθρώπους σαν τον πατέρα μου που αν και μου  λείπει εδώ στη γη,  ξέρω ότι μια μέρα θα είμαστε και πάλι μαζί για ένα νέο ταξίδι……..

ΥΓ:      Στη μνήμη του  πατερά μου που  "έφυγε"στις 3/5/2006