ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΔΟΚΙΜΑΣΤΗΡΙΟ

Η Ελλάδα δεν αναστενάζει μόνο στις χρηματοπιστωτικές αγορές, όπως νομίζετε, αλλά στα δοκιμαστήρια. Λοιπόν, είναι χειμώνας. Αυτό σημαίνει ότι φοράς έναν ικανό αριθμό ρούχων για ευνόητους λόγους. Μάλιστα. Κι επειδή έχεις πάει για ψώνια και όχι για να απλώσεις τραχανά, δεν φοράς ό,τι πιο πρόχειρο σου βρίσκεται. Τουναντίον. Φοράς κάτι που δεν είναι υποχρεωτικά στο όριο για να πάει στο καθαριστήριο. Ε, οι καταστηματάρχες δε λαμβάνουν υπόψη τους τίποτα απ’ όλα αυτά. Τα δοκιμαστήρια, κατά τη γνώμη τους, υπάρχουν για τελείως άλλους λόγους απ’ αυτούς που εμείς οι καταναλωτές πιστεύουμε ότι υπάρχουν: για να βγάζουμε τα ρούχα που φοράμε και να δοκιμάζουμε τα ρούχα που ίσως αγοράσουμε.  Αυτό το γεγονός, που κανονικά θα έπρεπε να είναι απλό στη ζωή μιας γυναίκας, το χειμώνα ιδιαίτερα γίνεται μια αλησμόνητη εμπειρία. Πώς δένονται οι άντρες στο στρατό και μετά από χρόνια συναντιούνται και μοιράζονται τις αναμνήσεις τους ή τους ακούς να λένε «κάναμε μαζί θητεία» κι όλο αυτό κάπως σαν κώδικας μοιάζει; Έτσι και μεις οι γυναίκες μπορούμε να λέμε ιστορίες από τα δοκιμαστήρια ή να λέμε όλο νόημα «κάναμε μαζί δοκιμαστήριο».

Η αρχή της ιστορίας είναι πάντα ίδια. Είσαι στο μαγαζί. Τα ρούχα είναι και ωραία και ακριβά. Παίρνεις τα δυο κομμάτια που σου αρέσουν και πηγαίνεις να τα δοκιμάσεις. Απο δω και κάτω, η ιστορία έχει παραλλαγές. Διαλέξτε.

 Ανοίγεις την κουρτίνα, μπαίνεις στο δοκιμαστήριο, στέκεσαι στη μέση ενός τετραγωνικού μέτρου και, επειδή μπορείς να κουνήσεις το κεφάλι σου και μόνο αυτό, κοιτάς δεξιά κι αριστερά και βλέπεις ΕΝΑ κρεμαστάρι. Με την επιδεξιότητα επαγγελματία του τσίρκου Medrano, κρεμάς την τσάντα, το παλτό, τα ρούχα που θα δοκιμάσεις και αρχίζεις να γδύνεσαι. Που θα ακουμπήσεις τα ρούχα που βγάζεις; Το ξανασκέφτεσαι, ξεκρεμάς τα ρούχα που θες να δοκιμάσεις, ξεκρεμάς το παλτό, φτάνεις στην τσάντα, την αφήνεις στο πάτωμα, το ξανασκέφτεσαι, αν κρεμάσεις το παλτό, δεν θα χωρέσουν τα ρούχα σου στο κρεμαστάρι. Στο μεταξύ είσαι με τη φούστα στα γόνατα, που τα έχεις λυγίσει για να μην γλιστρήσει, και, παρά την «κομψή» αυτή στάση, συνεχίζεις να σκέφτεσαι, βλέπεις στον καθρέφτη ότι αυτή η στάση δεν είναι ακριβώς η στάση που έχει και ο «Στοχαστής» του Ροντέν, παίρνεις την τελική απόφαση και αφήνεις το παλτό σου να σωριαστεί «πάνω» στην τσάντα, δηλαδή το πετάς στο πάτωμα. Έχετε αναρωτηθεί πόσα μπορούν να χωρέσουν στο πάτωμα ενός δοκιμαστηρίου ενός τετραγωνικού μέτρου; Τρίχες. Ναι. Κλωστές και χνούδια. Ναι. Σκόνη. Ναι. Όλα αυτά τα έχει πάντα. Τα ροκανίδια όμως; Ποιός άδειασε το αμπαλάζ υαλοπωλείου εδώ μέσα;

 Πλησιάζεις στο δοκιμαστήριο και βλέπεις κάτι ποδαράκια πίσω και κάτω από την κουρτίνα. Δεν είναι τηλεπαιχνίδι για να την ανοίξεις και να πάρεις την καφετιέρα με τα ποδαράκια, άρα περιμένεις να βγει η άλλη πελάτισσα.

 Δεν βλέπεις τα ποδαράκια, ανοίγεις την κουρτίνα, μπροστά σου είναι γυμνές δύο άγνωστες σ’ εσένα και εξίσου ξένες μεταξύ τους, η ζωή μοιραία σάς έφερε τόσο κοντά όλες κι έδεσε το μανίκι της μιας με το μπατζάκι της άλλης. Υποτίθεται ότι είστε εντελώς ψύχραιμες και ούτε σας αφορά αν το μπούτι της μιας έχει κυτταρίτιδα, καλό θα είναι, πάντως, αυτό το μπούτι να μην ανήκει σ’ εσάς, δεν ξέρετε που να ακουμπήσετε το βλέμμα σας –πόσο μάλλον τα ρούχα- ο Μελισσανίδης ζει, αυτός σας οδηγεί και καταφέρνετε υποτυπωδώς να βγάλετε το παλτό, να το περάσετε στους ώμους σας σαν φουλάρι, να φρακάρει το ζιβάγκο στο μέτωπό σας, πάνω στον πανικό να ρίξετε μπουνιά στη διπλανή που έχει σκύψει για να τραβήξει τις μπότες της άλλης που θέλει να φορέσει το σιγκαρέτ παντελόνι, τρομάρα μου, ενώ η ίδια έχει ξεκούμπωτη ακόμα τη φούστα και κρατά στα δόντια τη μπλούζα που θέλει να ταιριάξει. Εσείς όλη αυτή την ώρα σφίγγετε τα μπούτια σας και για να γίνετε Σίντι Κρόφορντ και για να κρατήσετε το σακάκι που έχει πέσει σαν τον Ορέστη Μακρή στο πάτωμα, το οποίο πάτωμα έχει ροκανίδια. Στοπ. Το πάτωμα έχει ροκανίδια, λέω.

Συμπέρασμα: Κάθε δοκιμαστήριο που σέβεται τον εαυτό του έχει ροκανίδια, πριονίδια και άλλα λήγοντα σε –ίδια. Η πελάτισσα μπορεί να μπαίνει μόνο αν σέβεται το μαγαζί, αλλά, αν τυχόν θελήσει να δοκιμάσει τα ρούχα που θα αγοράσει, το μαγαζί θα την αντιμετωπίζει σαν να είναι μια σταχομαζώχτρα, μια τελευταία. Και ως μια τέτοια, πώς θα μπορέσει να μπει στο επόμενο;